เธอกระแอมเบาๆ ยกน้ำผลไม้ตรงหน้าขึ้น ยิ้มพลางกล่าวว่า“เพื่อต้อนรับเพื่อนของพี่ชิจิยะของเราจากต้าเซี่ย ชนแก้ว!”“ชนแก้ว!”ยูริ ทากิชิโระและอามามิยะ ฮารูกิยกแก้วในมือขึ้นอย่างให้เกียรติ สายตาทั้งสามคู่หันไปมองหน้ากากหวังที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ ดูเหมือนกำลังรอให้เขายกแก้วหน้ากากหวังจ้องมองแก้วตรงหน้า ดวงตาอันชราคราวนั้นไร้ซึ่งประกายชีวิต เขาถอนหายใจยาวเขายืนขึ้น ใช้มารยาทที่เคยเรียนรู้จากหนังสือ โค้งคำนับเล็กน้อยให้กับทั้งสามคน“ขอโทษจริงๆ ที่ต้องขอตัวไปก่อน”เขาหันหลังเดินออกไปนอกลานบ้านในบรรยากาศที่เงียบสงบของห้องอาหาร ยูรินะและยูริ ทากิชิโระสบตากัน ในดวงตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความงุนงงอามามิยะ ฮารูกิจ้องมองเงาร่างของหน้ากากหวังที่เดินจากไป หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็ลุกขึ้นจากที่นั่งเดินตามทิศทางที่หน้ากากหวังจากไป “ฉันจะไปดูเขาหน่อย พวกนายกินต่อไปเถอะ”……ค่ำคืนมืดมิดแล้วตึกระฟ้าที่ตั้งตระหง่านอยู่รอบๆ ไม่มีแสงสว่างส่องออกมาแม้แต่น้อย เมืองที่เคยเต็มไปด้วยแสงสีและความคึกคักได้สูญเสียไฟฟ้าไป 95% ทำให้ทุกอย่างมืดมิด ราวกับเป็นหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยตึกสูงดวงดาวประดับบนท้องฟ้าราวกับเศษเงิน พระจันทร์เต็มดวงส่องแสงลงมายังดอกไม้และหญ้าในลานบ้านหน้ากากหวังยืนอยู่ในเงามืดเพียงลำพัง ร่างกายดูเหงาและโดดเดี่ยวอามามิยะ ฮารูกิสวมเกี๊ยะเดินมาอยู่ข้างๆ เขา“มีเรื่องกังวลใจเหรอครับ?” อามามิยะ ฮารูกิ
