เงยหน้ามองดวงดาวพลางถามอย่างไม่ใส่ใจนักหน้ากากหวังนิ่งเงียบไม่พูดจา“ดูจากท่าทางของคุณ น่าจะสูญเสียคนสำคัญไปสินะ” อามามิยะ ฮารูกิเหลือบมองใบหน้าของหน้ากากหวังหน้ากากหวังมองเขาอย่างประหลาดใจ “คุณรู้ได้ยังไง?”“ช่วงที่อาจารย์ของผมเสียชีวิต ผมก็เป็นเหมือนคุณตอนนี้เลย” อามามิยะ ฮารูกิพูดเสียงเรียบ “ไม่อยากติดต่อกับใคร ไม่อยากมีส่วนร่วมกับอะไรทั้งนั้น แค่อยากหลบอยู่เงียบๆ คนเดียว จมอยู่กับความเศร้าและความเสียใจ”ดวงตาทั้งสองของหน้ากากหวังค่อยๆ ปิดลง ไม่ตอบอะไร“จริงๆ แล้ว ผมรู้สึกแปลกใจนิดหน่อย” อามามิยะ ฮารูกิพูดต่อ “ถึงแม้คุณจะดูเหมือนอายุเจ็ดสิบกว่าแล้ว แต่ผมกลับไม่รู้สึกว่าคุณเป็นคนแก่ คนที่ผ่านประสบการณ์ชีวิตมายาวนานขนาดนั้น ควรจะชินกับการพลัดพรากไปแล้ว……แววตาของคุณไม่เหมือนกับพวกเขา คุณให้ความรู้สึกเหมือนเป็นคนรุ่นเดียวกับผม”“……อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้” หน้ากากหวังตอบอย่างคลุมเคลืออามามิยะ ฮารูกิมองเขาสักพัก แล้วส่ายหัวอย่างจนปัญญา “ผมไม่ค่อยเก่งเรื่องปลอบใจคนหรอก แต่ผมก็อยากเตือนคุณสักหน่อยว่า เวลาไม่มีวันย้อนกลับ พวกเราก็แค่มนุษย์ธรรมดา สักวันหนึ่งเราทุกคนก็ต้องเจอจุดสิ้นสุดของชีวิตการเกิดและการตายเป็นเรื่องธรรมดาของโลกใบนี้……สุดท้ายแล้ว พวกเราก็ต้องมองไปข้างหน้า”อามามิยะ ฮารูกิตบไหล่เขาเบาๆหน้ากากหวังได้ยินประโยคนั้น ทันใดนั้น ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในสมองของเขา!เวลาไม่สามารถย้อนกลั
