่ไม่รู้ว่าวั่งไฉเอามาจากไหน แล้วลากมันออกมาจากห้องขังทันที“โฮ่ง! สวัสดีท่านผู้อำนวยการ!” วั่งไฉเห็นหลินชีเยี่ยมาถึงก็เอ่ยทักทาย“นายทำอะไรลงไปบ้าง?” หลินชีเยี่ยมองดูลูกแมวสีน้ำเงินเข้มที่สลบไสลอยู่ในคุกขัง แล้วอดไม่ได้ที่จะบ่น “ฉันให้นายมาฝึกสอนมัน ไม่ได้ให้มาฆ่ามันเพื่อเอาทรัพย์สินนะ”วั่งไฉกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าการฝึกสอนกับการฆ่าเพื่อเอาทรัพย์สินมันต่างกันยังไง?หลินชีเยี่ยถอนหายใจแล้วถาม “มันเป็นแบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว?”“อะไรนะ?”“น้ำลายฟูมปาก หมดสติ”วั่งไฉครุ่นคิด “ตอนแรกก็ประมาณวันละครั้งนะ แต่หลังๆ ความถี่ค่อยๆ ลดลง ตอนนี้ก็ประมาณสองสามวันครั้งแต่แต่ละครั้งจะสลบอยู่ได้เป็นวัน……”หลินชีเยี่ย “…”ช่างเถอะ ไม่ว่าวั่งไฉจะใช้วิธีอะไร ขอแค่สามารถเพิ่มค่าความกลัวของไรจูให้ถึง 60 ตามที่ต้องการก็พอ ไม่งั้นหลินชีเยี่ยอยากจะเปลี่ยนมันให้เป็นผู้ช่วยพยาบาลของโรงพยาบาล ก็คงต้องลงแรงอีกไม่น้อยหลินชีเยี่ยหันไปมองแผงควบคุมในคุกขัง [ผู้กระทำผิด: ไรจู… ค่าความหวาดกลัวปัจจุบัน: 673]หลินชีเยี่ยมองเห็นตัวเลข ‘673’ สีแดงบนหน้าจอ มุมปากกระตุกอย่างบ้าคลั่งเขาจำได้รางๆ ว่าก่อนที่วั่งไฉจะเริ่มฝึกไรจู ค่าความกลัวของมันน่าจะอยู่ที่ยี่สิบกว่าเท่านั้น……ในช่วงเวลานี้ ไรจูต้องผ่านการทรมานอย่างไร้มนุษยธรรมขนาดไหนกัน?หลินชีเยี่ยถอนหายใจ แล้วปลุกไรจูให้ฟื้นขึ้นมา มันกระโดดขึ้นจากพื้นทันที รีบหดตัวไปที่มุม
