ห้องขัง ใช้อุ้งเท้าเล็กๆ ปิดตาทั้งสองข้าง ขดตัวเป็นก้อนกลม ทั้งตัวสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้“ไรจู” หลินชีเยี่ยเรียกไรจูชะงัก มันเงยหน้าที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและไร้ที่พึ่งขึ้นมา จ้องมองหลินชีเยี่ยอย่างเหม่อลอยชั่วครู่ดวงตาของมันเริ่มมีน้ำตาคลอ……หลินชีเยี่ยเห็นสีหน้าอันน่าสงสารของไรจู รู้สึกอึดอัดจึงกระแอมเบาๆ แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“ตอนนี้ นายมีสองทางเลือก จะตาย หรือว่า……”“เมี้ยว!!!”“……นายเลือกที่จะตายงั้นเหรอ?” สีหน้าของหลินชีเยี่ยเริ่มแปลกประหลาดขึ้น เมื่อมองเห็นแววตาที่มุ่งมั่นอยากตายของไรจู เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วแก้ไขตัวเลือก “มีสองทางเลือก หนึ่งคือเป็นผู้ช่วยพยาบาลของฉัน หรือสองคือฉันจะขังนายไปอีกสิบปี……”ร่างของไรจูสั่นสะท้าน!…สองนาทีต่อมาไรจูสวมชุดผู้ผู้ช่วยพยาบาลสีเขียวเข้ม มีป้ายชื่อห้อยอยู่ที่หน้าอก เดินตามหลินชีเยี่ยออกมาจากห้องขังใต้ดินด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยากภายใต้สีหน้าที่น้ำลายไหลและยิ้มโง่ๆ ของวั่งไฉ ไรจูใช้เวลาเพียงครึ่งวินาทีก็พ่ายแพ้ ยอมเชื่อฟังและเซ็นสัญญาขายตัวกับหลินชีเยี่ย กลายเป็นผู้ดูแลคนที่ 432 ของโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า……และในขณะเดียวกันก็เป็นผู้ดูแลระดับเทพคนแรกที่นี่หลินชีเยี่ยไม่ได้คิดอะไรมาก พูดออกมาทันที “ไรจู……ไม่ ต่อไปฉันจะเรียกนายว่าไหลฝู”เขาตั้งชื่อแมวแบบต้าเซี่ยให้กับสัตว์เทพญี่ปุ่นที่มาจากที่ราบฟ้าสูงนี้“นายรู้จักบาเกะคุจิระไหม?”เมื่อได้ยินสองคำ
