เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของดวงจันทร์สีเลือดจากซากศพของสัตว์ประหลาดตัวนี้ความดุร้าย ความบ้าคลั่ง สูญเสียสติ……หน้ากากหวังไม่มีทางจำผิด เขาเพิ่งเดิมพันทุกอย่างเพื่อหนีออกมาจากหมู่บ้านชาวประมงนั่น ดวงจันทร์สีเลือดนั้นยังคงฝังแน่นในความทรงจำของเขา และกลิ่นอายของมันบนตัวสัตว์ประหลาดตรงหน้านี้ยังทรงพลังกว่าในหมู่บ้านชาวประมงเสียอีก!หน้ากากหวังคิดว่าเมื่อออกจากหมู่บ้านนั้นแล้ว ทุกอย่างก็จะจบลง แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่าตัวเองจะถูกกระแสน้ำพัดพามายังแวดวงผู้เลื่อมใสของญี่ปุ่นที่อยู่ห่างไกลออกไปหลายพันลี้ แล้วยังมาพบกับกลิ่นอายของพระจันทร์สีเลือดอีก!บังเอิญงั้นเหรอ?หรือว่า……หน้ากากหวังจ้องมองซากศพของสัตว์ประหลาดตัวนั้น สีหน้าหม่นหมองอย่างยิ่ง“คุณเป็นใคร?” ยูริ ทากิชิโระมองไปที่ความว่างเปล่าเหนือศีรษะของหน้ากากหวัง แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชายูรินะ เมื่อเห็นหน้ากากหวังก็แสดงความประหลาดใจในดวงตา เธอดึงชายเสื้อของยูริ ทากิชิโระ แล้วอธิบายว่า“เขาเป็นคนที่ฉันเก็บมาจากหน้าผาวันนี้ มาจากต้าเซี่ยเหมือนกัน เขารู้จักพี่ชิจิยะด้วย!”เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของยูริ ทากิชิโระ ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย แต่ในส่วนลึกของดวงตายังคงซ่อนความระแวดระวังอยู่“สัตว์ประหลาดตัวนี้มาจากที่ไหนกัน?” หน้ากากหวังก้มลงมองซากศพของสัตว์ประหลาด ถามด้วยภาษาญี่ปุ่นที่ไม่คล่องนัก สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง“กูลงั้นเหรอ?” ยูรินะมองดูสัตว์ป
