ระหลาดแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัว “พวกมันมาจากไหน พวกเราก็ไม่รู้เหมือนกัน……ยังไงช่วงนี้ก็มีสิ่งแบบนี้โผล่ออกมาบ่อยๆ กระจายอยู่ทั่วญี่ปุ่น แถมความถี่ก็มากขึ้นเรื่อยๆ จำนวนก็มากขึ้นด้วย”ไม่ใช่แค่ตัวเดียวเหรอ?หน้ากากหวังขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม“เริ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”“ก็เมื่อไม่นานมานี้แหละ……หลังจากพี่ชิจิยะกับคนอื่นๆ กลับประเทศได้ไม่กี่วัน ตัวแรกก็ปรากฏขึ้นมา” ยูรินะครุ่นคิดแล้วตอบหน้ากากหวังเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ใต้ท้องฟ้าสีครามนั้น เงาจันทร์เลือนรางลอยอยู่เหนือเมฆ ไม่มีเงาสีแดงแม้แต่น้อย……นี่คือดวงจันทร์ปกติแปลกจัง ที่นี่ไม่มีจันทร์สีแดงเลย ทำไมถึงมีสัตว์ประหลาดที่มีกลิ่นอายของดวงจันทร์สีเลือดปรากฏขึ้นมาได้?พวกมันมาจากที่ไหนกันแน่?…โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้าหลินชีเยี่ยถือถ้วยชาที่กำลังระอุด้วยไอร้อน ค่อยๆ เดินออกมาจากห้องทำงาน พิงตัวอยู่ริมระเบียงทางเดินชื่นชมการต่อสู้ระหว่างซุนหงอคงกับกิลกาเมชในลานกว้างบาเกะคุจิระยังคงว่ายอยู่ในห้วงลึกของทะเล ไม่รู้ว่าจะถึงจุดหมายปลายทางเมื่อไหร่ เจียหลานยังคงหลับใหลเมอร์ลินก็หลับตาพักผ่อนอยู่ หลินชีเยี่ยที่ไม่มีอะไรทำจึงกลับมาที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า เพื่อฆ่าเวลาเหมือนกับที่เมอร์ลินพูดไว้ หลังจากที่เขาจากไป ซุนหงอคงและกิลกาเมชยังคงรักษาตารางเวลาที่เมอร์ลินกำหนดไว้เป็นอย่างดี ออกไปข้างนอกตามเวลา ดื่มเหล้าตามเวลา ต่อสู้ตามเวลา และจบลงตามเวลา……คนที่รู้ก
