็จะรู้ว่าพวกเขาเป็นคนไข้ที่นี่ แต่คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าที่นี่เป็นเรือนจำทหารที่มีการจัดการอย่างเข้มงวดในขณะที่ หลินชีเยี่ยกำลังชื่นชมการต่อสู้ในลาน เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่าง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถือแก้วชาเดินไปที่บันไดไม่ไกลนักบรากีกำลังนั่งเท้าคางอยู่ที่นั่นเพียงลำพัง มองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย“คิดอะไรอยู่?” หลินชีเยี่ยตบไหล่เขาแล้วนั่งลงข้างๆ“ผู้อำนวยการ……” บรากีเห็นผู้มาเยือนแล้วถอนหายใจอย่างหดหู่เขามองไปทางเทพทั้งสองในลานที่กำลังปะทุจิตสังหาร “ลุงเมอร์ลินไปแล้ว รู้สึกว่า……ในโรงพยาบาลแห่งนี้เหลือเพียงข้าคนเดียวที่ปกติ”“……” หลินชีเยี่ยไม่รู้ว่าจะอธิบายกับบรากีอย่างไรดี ในแง่หนึ่ง อีกฝ่ายเองก็ไม่ได้ปกติเท่าไหร่……“จริงๆ แล้ว คุณสามารถลองเข้าหาพวกเขาได้นะ” หลินชีเยี่ยลังเลก่อนจะปลอบประโลมบรากีมองพวกเขาด้วยสีหน้าประหลาด “ข้าไม่เก่งเรื่องต่อสู้ จะเข้ากับพวกเขาได้อย่างไร? แถมพวกเขาก็อารมณ์ไม่ดีด้วย ตอนนี้ลุงเมอร์ลินก็ไปแล้ว หากวันใดพวกเขาอารมณ์เสีย แล้วมาทุบตีข้าเพื่อระบายอารมณ์ ข้าก็ไม่มีความสามารถที่จะป้องกันตัวเองด้วยซ้ำ……”มุมปากของหลินชีเยี่ยกระตุก “พวกเขาก็เหมือนคุณ เป็นคนไข้เหมือนกัน ไม่ใช่โจร จะมาทุบตีคุณได้ยังไง?”แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลินชีเยี่ยก็รู้สึกสะเทือนใจอยู่บ้างตอนนี้นิกซ์และเมอร์ลินออกจากโรงพยาบาลไปแล้ว บรากีอยู่กับซุนหงอคงและกิลกาเมช เหมือนแกะที่ไร้ที่พึ่งพิง
