ย่างไรบ้าง?”หน้ากากหวังเห็นความคาดหวังในแววตาของยูรินะที่เกือบจะล้นออกมา หลังจากเงียบไปนาน ก็พยักหน้า “เขาสบายดี”ใบหน้าเล็กๆ ของยูรินะเบิกบานด้วยรอยยิ้ม ดวงตาโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว ความน้อยใจและโกรธเมื่อครู่หายไปจนหมดสิ้น ท่าทีที่มีต่อหน้ากากหวังก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง“คุณปู่ คุณอยากกินอะไร? ฉันจะสั่งคนไปทำให้เดี๋ยวนี้เลย!”“นี่เป็นครั้งแรกที่คุณมาญี่ปุ่นใช่ไหม? มีที่ไหนที่อยากไปไหม? ฉันจะพาคุณออกไปเที่ยว?”“ถ้าคุณรู้สึกเบื่อ ฉันมีโฮสต์หนุ่มที่กำลังดังอยู่หลายคน ฉันสามารถเรียกพวกเขามาคุยเป็นเพื่อนคุณได้นะ!”“ช่วยเล่าเรื่องของพี่ชิจิยะที่ต้าเซี่ยให้ฉันฟังอีกหน่อยได้ไหม?”“……”ภายใต้การรุกไล่อย่างบ้าคลั่งของยูรินะ หน้ากากหวังหลับตาลงอย่างจนปัญญา ขณะที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างเสียงดังสนั่นก็ดังขึ้นจากท้องฟ้าอย่างกะทันหันบึ้ม!!พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไปปรากฏแสงสีเลือดขึ้นมาสีหน้าของยูรินะเปลี่ยนไปทันที เธอเงยหน้ามองไปทางต้นกำเนิดของเสียงดัง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นยืน“คุณปู่ คุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะคะ ฉันจะออกไปแป๊บนึง”ยูรินะวางมือลงบนเอวดึง [ชิสึรุ] ออกมาครึ่งนิ้ว ทันใดนั้นใบดาบก็กลายเป็นนกกระดาษมากมาย พาร่างของยูรินะลอยออกไปนอกหน้าต่าง ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาขุ่นมัวของหน้ากากหวังก็ปรากฏแววประหลาดใจเขาเพ่งมองไปยังท้องฟ้าสีเลือด
