ม่ต้องวาดวงเวทย์ล่วงหน้า ทำให้ใช้ได้ทันทีโดยไม่ต้องท่องคาถา”หลินชีเยี่ยพยักหน้าเขาถอนจิตสำนึกออกจากโรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองดูหลอดอาหารมืดมิดของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์เหนือศีรษะ อดไม่ได้ที่จะถามว่า“ท่านเมอร์ลิน สัตว์ประหลาดยักษ์ตนนี้คืออะไรกันแน่?”“มันน่ะหรือ?” เมอร์ลินเว้นวรรคชั่วครู่ “เรียกว่าวาฬผี ‘บาเกะคุจิระ’ *[1] เป็นสัตว์ทะเลในตำนานญี่ปุ่น แม้จะมีขนาดใหญ่โต แต่จริงๆ แล้วไม่มีพลังโจมตีอะไรเลย”“ตำนานญี่ปุ่นเหรอ?” หลินชีเยี่ยเอ่ยอย่างประหลาดใจ “ผมนึกว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตจากตำนานคธูลูเสียอีก”เมอร์ลินส่ายหน้า ยื่นมือชี้ไปด้านบน ผ่านกระเพาะของสัตว์ประหลาดและน้ำทะเล พระจันทร์เต็มดวงลอยอยู่บนท้องฟ้ายามราตรี“คธูลูอยู่ที่นั่นทั้งหมด”เห็นเมอร์ลินดูเหมือนจะรู้ทุกอย่างจริงๆ หลินชีเยี่ยก็อดใจไม่ไหว เขาอ้าปากกำลังจะถาม แต่เมอร์ลินฝั่งตรงข้ามกลับหลับตาลงอย่างไม่รีบร้อน เริ่มนั่งสมาธิพักผ่อนจิตใจ“ท่านเมอร์ลิน?”“มีบางสิ่งที่เมื่อถึงเวลา เจ้าก็จะรู้เองโดยธรรมชาติ การรู้มากเกินไปในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเจ้า” เมอร์ลิน พูดอย่างช้าๆเมื่อเห็นว่าเมอร์ลิน ไม่ต้องการพูดมาก หลินชีเยี่ยจึงยักไหล่และนั่งลงตรงนั้นพลังจิตของเขาแผ่ขยายออกไป ทะลุผ่านกระเพาะของสัตว์ประหลาดยักษ์ รับรู้ถึงการไหลของกระแสน้ำภายนอก ท่ามกลางใต้ทะเลลึกที่มืดมนและสับสนวุ่นวาย หลินชีเยี่ยไม่รู้เลยว่าวาฬผีตนนี้กำล
