ังมุ่งหน้าไปทางไหน……ในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยก็นึกถึงปัญหาหนึ่งขึ้นมาทันทีในเส้นเวลาที่เขาเห็นหน้ากากหวัง ได้ย้อนทวนกระแสแม่น้ำแห่งกาลเวลา ทะลุลูปและตกลงสู่กระแสน้ำในทะเลลึก จากนั้นก็หายสาบสูญไป‘แล้วตอนนี้หน้ากากหวังอยู่ที่ไหนกันแน่?’……ญี่ปุ่นแวดวงผู้เลื่อมใสคลื่นทะเลที่ปั่นป่วนซัดกระแทกหน้าผาสีดำมืด สาดกระเซ็นเป็นฟองคลื่นสีขาวโพลนขนาดใหญ่ภายใต้ท้องฟ้าสีฟ้าคราม มีเด็กสาวคนหนึ่งสวมชุดกิโมโนสีดำลายดอกซากุระนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายสุดของหน้าผาริมทะเล เท้าคางมองผืนน้ำกว้างใหญ่ไพศาลอย่างเหม่อลอยสายลมทะเลพัดผ่านแก้มของเธอ เส้นผมที่ขมับปลิวสะบัด ปิ่นปักผมรูปดอกซากุระสีชมพูอ่อนส่องประกายจางๆใต้แสงอาทิตย์ที่เอวของเธอมีดาบยาวทำจากกระดาษพับแขวนอยู่ขณะที่เธอกำลังเหม่อลอย ชายหลายคนสวมชุดกิโมโนสีดำก็เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเธอ พวกเขาโค้งคำนับอย่างนอบน้อมแล้วเอ่ยเสียงเบา“ท่านผู้นำตระกูล ได้เวลาแล้วครับ พวกเราควรกลับกันได้แล้ว”“……อีกแป๊บนึง” เด็กสาวตอบเสียงเรียบ“……”ชายหลายคนสบตากัน ต่างเห็นความลำบากใจและความอึดอัดในดวงตาของกันและกันทันใดนั้น ชายคนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินมาจากด้านหลังพวกเขา เขาสวมชุดกิโมโนสีดำลายดอกซากุระเช่นกัน แต่มีจำนวนดอกซากุระบนชุดเพียงครึ่งหนึ่งของเด็กสาว เขาตบไหล่ชายเหล่านั้นเบาๆ เป็นสัญญาณให้พวกเขาถอยออกไปชายหลายคนโค้งคำนับเล็กน้อย แล้วหันหลังจากไปคาเซมัตสึริ ทาคุยะยืนอยู่ด้านหลังของเด็กส
