เฉาเยวียนมองดูพื้นดินที่แตกสลายและจมลงตรงหน้า รวมถึงซากปรักหักพังรอบๆ ที่ถูกปรับให้เรียบเสมอกันไปหมดแล้ว เขารู้สึกงุนงงสับสน……‘ฉันคือใคร?’‘ฉันอยู่ที่ไหน?’‘ซากปรักหักพังนี้คือที่ไหนกัน?’ความทรงจำสุดท้ายของเฉาเยวียน ยังคงหยุดอยู่ตอนที่จันทร์สีเลือดลอยอยู่บนท้องฟ้า และตัวเขาถูกพี่คนเท่มัดไว้……หลังจากนั้นเมื่ออารมณ์ของเขาควบคุมไม่ได้ สุดท้ายเขาก็หมดสติไป เรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาไม่มีความทรงจำเลยอย่างไรก็ตาม พอเขาลืมตาขึ้นมา รอบๆ ก็เหมือนถูกระเบิดนิวเคลียร์ถล่มหลายครั้ง แม้แต่เศษฝุ่นของซากอาคารก็ยังมองไม่เห็น‘ภาพนี้… ดูคุ้นตาอยู่บ้าง?’เฉาเยวียนนึกขึ้นได้ทันใดว่าตอนที่เขาอยู่ในแวดวงผู้เลื่อมใสในญี่ปุ่นและถูกผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์รุมโจมตี ก็เป็นสถานการณ์แบบนี้เช่นกัน เสาแสงสีแดงลำหนึ่งตกลงมาจากท้องฟ้า แล้วเขาก็หมดสติไป พอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมืองรอบๆก็หายไปหมดแล้ว ผู้ส่งสารศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าก็บาดเจ็บล้มตายไปเกือบครึ่ง‘เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’ในขณะที่เฉาเยวียนกำลังสงสัย รถม้าสีดำไหม้ค่อยๆ หยุดลงตรงหน้าเขา อาจารย์เฉินและเสิ่นชิงจู่กระโดดลงมาจากรถตามลำดับ มองเขาด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง“อาจารย์เฉิน?”เฉาเยวียนเห็นใบหน้าคุ้นเคยนั้นก็ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นจึงหันไปมองรอบๆ ถึงได้พบว่าตอนนี้เขาได้ออกมาจากหมู่บ้านชาวประมงมาถึงโลกภายนอกแล้วอาจารย์เฉินมองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า “ตอนนี้รู้
