อหน้ากากหวัง อาจจะทำให้เขาไม่สมควรเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรี… ถ้าตอนนี้เขาสามารถยืนอยู่ตรงนี้ได้ อาศัยอมตะที่เจียหลานมอบให้ แล้วลืมตามองดูคนที่เขาหวงแหนตายต่อหน้าต่อตา ในขณะที่ตัวเองรอดชีวิตอยู่เพียงลำพัง เขาก็คงไม่ใช่หลินชีเยี่ยอีกต่อไปดังนั้นหลินชีเยี่ย จึงว่ายผ่านน้ำทะเลขุ่นมัว มาถึงหน้าดาบยาวที่ปักลึกเข้าไปในผนังกระเพาะในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นทันทีที่เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วกำลังจะแตะที่ด้ามดาบ [อี้เยวียน] เสียงถอนหายใจอย่างจนใจก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขา“เฮ้อ~”ร่างของหลินชีเยี่ยสั่นสะท้าน เขากำลังจะหันหลังกลับ แต่มีมือหนึ่งจับข้อมือของเขาเบาๆ และดึงมือลงไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เมอร์ลินในชุดเสื้อคลุมเวทมนตร์สีน้ำเงินเข้ม สวมหมวกคลุมใบใหญ่ ในมือถือไม้เท้าที่เปล่งแสงสลัว ยืนอยู่เงียบๆ ด้านหลังเขา“ท่านเมอร์ลิน?!”ทันทีที่เห็นร่างนั้น หลินชีเยี่ยก็ตกตะลึงผ่านไปหลายวินาที เขาถึงได้สติ ใบหน้าปรากฏความตกใจต้องรู้ว่าที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งเทพเจ้า การที่เมอร์ลินสามารถปรากฏตัวที่นี่โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขาก็หมายความว่า…“คุณออกจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ?” หลินชีเยี่ยเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจเมอร์ลินยิ้มบางๆ ดวงตาลึกล้ำคู่นั้นจ้องมองดวงตาของหลินชีเยี่ย ราวกับมองทะลุเข้าไปถึงส่วนลึกที่สุดในใจของเขา“หากข้าไม่ออกมา เจ้าก็คงจะมีปีศาจในใจแล้ว……”หลินชีเยี่ยยืนนิ่งอยู่กับที่เมอร์ลินพูดถูกกา
