เงายักษ์ที่สูงเทียมฟ้านั้นค่อยๆ ยืนตัวตรงขึ้นภายใต้พันธนาการของโซ่ตรวน มันเงยหน้าขึ้นสู่ท้องฟ้าแล้วคำรามกึกก้องออกมา!โฮก โฮก โฮก!!!เสียงระเบิดที่ดังสนั่นหวั่นไหวแผ่ขยายออกจากตัวมัน คลื่นเสียงที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าพัดผิวน้ำทะเลริมฝั่งให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ เปลวไฟสีดำที่ปกคลุมใบหน้าถูกพัดพราดออกไปเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดขาวและดูคุ้นตา“นั่นมัน……”เสิ่นชิงจู่มองเห็นใบหน้าของร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางทะเลเพลิงสีดำนั้น ดวงตาของเขาหดเล็กลงอย่างฉับพลันมันคือใบหน้าที่ไร้ม่านตา ดูน่าสยดสยองราวกับหลุดมาจากขุมนรก ชวนให้หวาดกลัว……แม้จะถูกขยายใหญ่ขึ้นหลายเท่า ผิวหนังจะดูซีดขาวผิดธรรมชาติไปบ้าง แต่เสิ่นชิงจู่ก็ยังจำได้ว่านั่นคือใบหน้าของเฉาเยวียนเฉาเยวียน… ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?หลังจากชะงักไปชั่วขณะ เสิ่นชิงจู่ก็ได้สติกลับมา เขาพยายามสะกดกลั้นความกลัวและความวิตกกังวล พาเจียงเอ่อร์และไป๋หลี่พั่งพั่งมุ่งหน้าเข้าใกล้ชายขอบของหมู่บ้านชาวประมงต่อไป…ใจกลางทะเลเพลิงสีดำสนิทเงาร่างยักษ์ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือซากปรักหักพังของหมู่บ้านชาวประมง จ้องมองพื้นดินรอบข้าง ดวงตาที่ไร้ม่านตาหรี่ลงเล็กน้อย มันอ้าปากคำรามก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดสู่ท้องฟ้ามันก้าวเท้าออกไป ราวกับจะขยับตัวเล็กน้อย โซ่ตรวนสีดำที่พันธนาการอยู่บริเวณหัวเข่าก็ตึงขึ้นทันที เกิดเสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น สะกดการเคลื่อนไหวของมันเอาไ
