ำทะเล ดวงตาสีแดงฉานเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวหลินชีเยี่ยเก็บ [จั่นไป๋] เข้าฝัก กวาดตามองศีรษะของเฉินหยางหรงอย่างสงบ แล้วหันไปมองด้านหลังของตัวเอง“เจียหลาน เขาตายแล้ว” หลินชีเยี่ยพูดอย่างอ่อนโยนเจียหลานกอดคอของหลินชีเยี่ยไว้แน่น ซุกหน้าลงที่แผ่นหลังของเขา ไม่ตอบอะไรหลินชีเยี่ยชะงัก“เจียหลาน?” เขาเรียกอีกครั้งแขนทั้งสองข้างของหญิงสาวที่โอบกอดเขาไว้ยิ่งออกแรงมากขึ้น นิ้วมือที่เห็นข้อชัดเจนกดแน่นอย่างห้ามใจไม่ได้ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ราวกับกำลังต่อสู้กับบางสิ่ง……ในตอนนั้นเอง หลินชีเยี่ยก็เหมือนจะตระหนักถึงบางสิ่งเขาแกะมือทั้งสองข้างของเจียหลานออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็หันกลับไปมองหน้าเธอตรงๆ ดวงตาของเขาเบิกกว้างไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั่วทั้งใบหน้าของเจียหลานซีดขาว ดวงตาคู่นั้นที่เคยเปล่งประกายราวกับอัญมณีสีดำ บัดนี้กลับแดงก่ำไปทั่ว เธอกัดริมฝีปากแน่นจนเลือดสีแดงฉานไหลออกมา……เธอกำลังเจ็บปวด กำลังดิ้นรน กำลังอดทนภายใต้แสงจันทร์สีแดง“ชีเยี่ย……”เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากฝ่ามือของหลินชีเยี่ย ดวงตาสีแดงก่ำของเจียหลานก็กลับมาสดใสขึ้นเล็กน้อยเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่ซีดเซียวบิดเบี้ยวเล็กน้อย ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา แล้วกระซิบด้วยเสียงเบาหวิวราวกับเสียงยุง “ชนะแล้วเหรอ?”เจียหลานที่สูญเสีย [อมตะ] ไป ไม่อาจต้านทานอิทธิพลของดวงจันทร์สีเลือดได้เหมือนก่อนหน้านี้ตั้งแต่วินาทีที่เ
