ธอมอบ [อมตะ] ให้กับหลินชีเยี่ย เธอก็ตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของจันทร์สีเลือดอย่างสมบูรณ์ ในช่วงเวลาที่หลินชีเยี่ยทุ่มเทกับการต่อสู้ เธอก็พยายามอย่างสุดความสามารถที่จะอดทนและดิ้นรนไม่ให้ตัวเองสูญเสียสติแม้ว่าร่างกายของเธอจะแนบชิดอยู่กับร่างของหลินชีเยี่ย ได้กลิ่นคาวเลือดจากบาดแผลของเขา แม้ว่าแขนทั้งสองข้างจะโอบรอบลำคอของหลินชีเยี่ย แม้ว่าเธอจะรู้ว่าตอนนี้ หลินชีเยี่ยมี [อมตะ] ปกป้องร่างกาย ไม่ว่าเธอจะระบายอารมณ์อย่างไร หลินชีเยี่ยก็จะไม่ได้รับบาดเจ็บ……แต่เธอก็ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อยในช่วงเวลานี้ สิ่งที่เกินเลยที่สุดที่เธอทำก็คือใช้ปลายนิ้วของตัวเองแตะเบาๆ ที่หน้าอกของหลินชีเยี่ยเท่านั้น“รีบเอา [อมตะ] กลับคืนไปเร็ว!” เมื่อเห็นสภาพของเจียหลาน หลินชีเยี่ยก็รู้สึกกังวลอย่างยิ่ง เขาจับมือหญิงสาวไว้แน่นเจียหลานนอนซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาราวกับไม่ได้ยิน“เอากลับคืนไป!” หลินชีเยี่ยพูดซ้ำอีกครั้ง “เธอลืมสิ่งที่เราตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้แล้วเหรอ? ฆ่าเขาแล้วก็เอา[อมตะ] กลับคืนไป! ด้วยสติของฉัน แม้ไม่มี [อมตะ] ฉันก็ยังสามารถรักษาสติได้ภายใต้จันทร์สีเลือด!”เจียหลานได้ยินประโยคหลัง จึงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองดวงตาที่เต็มไปด้วยความร้อนรนของหลินชีเยี่ย เธอยิ้มบางๆ พร้อมส่งเสียงตอบรับเธอยื่นมือออกไป กำลังจะเอา [อมตะ] กลับคืน แต่ในตอนนั้นเอง วงแหวนสีเงินวงหนึ่งก็พลันแหวกผ่านน้ำทะเลที่ปั่นป่วน พุ่งเข้ามาใกล้ที่นี่อ
