องอันชิงอวี๋แล้วจมอยู่ในความเงียบอันชิงอวี๋เห็นอีกฝ่ายยังไม่มีทีท่าจะยอมอ่อนข้อ ในใจเริ่มรู้สึกกระวนกระวาย ดวงตาคู่นั้นเริ่มแดงก่ำ……แต่เขาก็รีบข่มความโกรธนั้นลงไปอย่างรวดเร็วเขาสูดหายใจลึกๆ แล้วเอ่ยอีกครั้ง“พี่คนเท่ ฉันเป็นใคร?”เสิ่นชิงจู่ชะงักไปชั่วขณะ“ฉันคือ อันชิงอวี๋… รองหัวหน้าหน่วยม่านราตรี อันชิงอวี๋” เด็กหนุ่มมองตาเขาแล้วพูดต่อว่า “ฉันอาจจะบ้าคลั่งฉันอาจจะฆ่าทุกคนในโลกใบนี้ได้ แต่ฉันจะไม่มีวันทำร้ายพี่น้องของตัวเอง……นายเข้าใจไหม?”เสิ่นชิงจู่ไม่ตอบ ควันสีขาวลอยขึ้นมาจากปลายบุหรี่ ดวงตาของเขาถูกปกคลุมด้วยควัน จ้องมองอันชิงอวี๋อย่างเงียบงัน แววตาสั่นไหวเล็กน้อยหลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ราวกับตัดสินใจได้ จึงพ่นควันออกมา “ฉันต้องทำยังไง?”เมื่อได้ยินประโยคนี้ ในที่สุดอันชิงอวี๋ก็โล่งใจ เขาวางโลงศพที่แบกอยู่ลง แล้วพูดว่า“พาพั่งพั่งกับเจียงเอ่อร์ออกไปให้ไกลจากที่นี่ ยิ่งไกลยิ่งดี ไปรอที่ชายขอบหมู่บ้าน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่าหันกลับมามอง ถ้าลูปเวลาเกิดช่องโหว่ขึ้นมา ก็อย่าลังเล ให้วิ่งออกไปทันที”เสิ่นชิงจู่ไม่ถามอะไรเพิ่มเติม เพียงแค่แบกโลงศพขึ้นเงียบๆ แล้วลากไป๋หลี่พั่งพั่งที่ถูกมัดไว้ตามหลัง อากาศที่อัดแน่นรวมตัวกันเป็นเบาะใต้ตัวพั่งพั่ง ลอยอยู่เหนือพื้น แล้วรีบมุ่งหน้าไปยังชายขอบของหมู่บ้านอย่างรวดเร็วเขาเดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ยังอดใจไม่ไหว หยุดเดินแล้วหันหลังกลับมาถามว่า“แล้วนาย
