ล่ะ? นายจะทำยังไง?”“ไม่ต้องสนใจฉัน พอออกไปแล้ว ฉันจะตามไปหาพวกนายเอง” อันชิงอวี๋ยิ้มบางๆ“……ได้”ครั้งนี้ เสิ่นชิงจู่ไม่ได้หันกลับมามองอีก เขาพาอีกสองคนรีบออกไปอย่างรวดเร็วเถ้าถ่านที่ยังคุกรุ่นปะปนกับฝุ่นผงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ภายใต้แสงจันทร์สีแดง บนถนนที่โล่งกว้างและไหม้เกรียม อันชิงอวี๋ถือมีดในมือ ค่อยๆ เดินไปหาเฉาเยวียนที่ถูกมัดอยู่กับพื้นอันชิงอวี๋เดินไปหยุดตรงหน้าอีกฝ่าย ค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง แว่นตาสีขาวซีดสะท้อนแสงจันทร์สีแดงฉาน หลังกรอบแว่นนั้น ดวงตาที่แดงก่ำจ้องมองไปยังเฉาเยวียนที่กำลังคำรามอย่างบ้าคลั่ง“เฉาเยวียน… ขอโทษนะ”เขาสูดหายใจลึก ยกมีดในมือขึ้น เอาคมมีดจ่อที่หน้าอกของเฉาเยวียน……แล้วแทงเข้าไปอย่างฉับพลัน!คมมีดแทงเข้าไปในหัวใจที่เต้นระรัวของเฉาเยวียน เสียงคำรามหยุดลงทันที เขาแข็งค้างอยู่กับที่ราวกับรูปปั้นเปลวไฟสีดำสายหนึ่งลอยออกมาจากหัวใจที่แหลกสลายของเขาตูม!ในชั่วพริบตา เปลวไฟพลังอำมหิตมหาศาลราวกับแม่น้ำที่เชี่ยวกราก พุ่งทะลักออกมาจากร่างของเฉาเยวียนกลายเป็นเสาเพลิงสีดำขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางหลายร้อยเมตร พุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!ร่างของอันชิงอวี๋ละลายหายไปในเสาเพลิงสีดำในพริบตา ตามด้วยถนนที่ไหม้เกรียมโดยรอบ และบ้านเรือนที่กระจัดกระจาย……เปลวไฟพลังอำมหิตที่ม้วนตัวกวาดผ่านหมู่บ้านชาวประมงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ ในชั่วพริบตา ทั้งหมู่บ้านก็กลายเป็นทะเลเพลิงสีดำรัศมีที่น่ากลัวและรุนแรงปรา
