องราวทั้งหมดนี้ หลินชีเยี่ยรู้สึกว่าความคิดของตัวเองช้าลงเรื่อยๆ สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความมั่นใจในพลังของตัวเอง และความปรารถนาที่จะฆ่าที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องหลินชีเยี่ยก้าวออกมาจากความว่างเปล่า เดินผ่านหนวดที่แผ่กระจายไปทั่วมาถึงตรงหน้าของเฉินหยางหรงท่ามกลางน้ำทะเลสีดำที่ไหลเชี่ยว ประกายไฟฟ้าสีเลือดเคลื่อนไหวราวกับงูน้ำ ดวงตาของหลินชีเยี่ยเป็นสีแดงก่ำเขาไม่สนใจสภาพแวดล้อมรอบตัว กำ [จั่นไป๋] ไว้แน่น พุ่งเข้าหาศีรษะของเฉินหยางหรงด้วยความเร็วที่น่าตกใจ!เขาต้องสังหารให้ได้ในการโจมตีครั้งเดียว!ในดวงตาของเฉินหยางหรงปรากฏแววเยาะเย้ย บนร่างกายเกิดก้อนเนื้อน่าเกลียดขึ้นมาทีละก้อน บิดเบี้ยวอย่างบ้าคลั่ง ลูกตาสีเลือดเปิดขึ้นทีละดวง จ้องมองหลินชีเยี่ยที่พุ่งเข้ามาตรงหน้าตาเขม็งสายตาของพวกมันรวมตัวกันเป็นลำแสง พุ่งออกมาเหมือนหนามสีเลือด ทะลุร่างของหลินชีเยี่ยในชั่วพริบตาเจาะเป็นรูโหว่หลายสิบรูเลือดสดพุ่งกระเซ็นออกมาจากบาดแผล ราวกับดอกฮิกันบานะที่บานสะพรั่งอย่างเงียบงันในน้ำทะเลที่มืดมิดหลินชีเยี่ยที่เกือบจะตัดศีรษะของเฉินหยางหรงได้อยู่แล้ว เขาครางเบาๆ อย่างหมดแรง ในกระแสเลือดที่ไหลเวียน ร่างของเขาเริ่มจมลงสู่ก้นทะเลอย่างควบคุมไม่ได้……จนกระทั่งตอนนี้ ความโกรธและความบ้าคลั่งในดวงตาของเขาก็จางลงเล็กน้อย ก่อนจะกลับมามีสติอีกครั้งบ้าชะมัด! เขาถูกครอบงำอีกแล้ว!หลังจากเข้าใจสาเหตุที่เฉินหยางหรงอ่อ
