นมา ในใจก็พอจะคาดเดาได้ลางๆ เมื่อมองใบหน้าเล็กๆ ที่ยิ้มอย่างเงียบสงบของเซียวเหยียน จางอวิ๋นซีก็รู้สึกจมูกแสบขึ้นมา เขาเข้าใจดีว่า หากบุรุษผู้นั้นที่ชายแดนกลับมา เด็กคนนี้จะไม่มีทางต้องอยู่อย่างไร้ที่พึ่งเช่นนี้เด็ดขาด
เขาควรจะเจิดจรัสได้ไกลนับหมื่นลี้ แต่ตอนนี้กลับทำได้เพียงเก็บงำประกายของตนเองไว้
‘หากไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้มองเห็นความจริงใจของข้า มีหรือที่เขาจะยอมเผยโฉมหน้าที่แท้จริงนี้ให้ข้าได้เห็น…’ จางอวิ๋นซีนึกถึงตรงนี้ ในใจก็ทั้งซาบซึ้งและยินดี
กระบี่กระบวนนั้น ไม่เพียงแต่ทำให้จางอวิ๋นซีได้เห็นพรสวรรค์ด้านเพลงกระบี่ของเซียวเหยียน แต่เมื่อรวมกับคำพูดคำจาในทุกๆ วัน ก็ทำให้เขาเข้าใจอย่างแท้จริงว่า เด็กคนนี้ฉลาดหลักแหลมเพียงใด!
