เขารู้ดีแก่ใจว่า ด้วยพลังขั้นอนันต์ เขาไม่มีทางที่จะหนีออกจากลูปนี้ได้ ดังนั้นเขาจำเป็นต้องบังคับตัวเองให้ก้าวข้ามขีดจำกัด เข้าสู่ระดับสูงสุดของมนุษย์ จึงจะมีโอกาสรอดชีวิตทว่า เขาได้บีบคั้นศักยภาพของตัวเองจนถึงขีดสุดแล้ว แต่ก็ยังไม่สามารถทำลายกำแพงของระดับนั้นได้อายุขัยของเขาเหลือน้อยเต็มทีความกระวนกระวายและความโกรธแค้นที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งพล่านในใจ เขาเริ่มเกลียดชังความอ่อนแอของตัวเอง เริ่มเสียใจที่ทำไมถึงได้เดินเข้ามาในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ และถึงขั้นเริ่มโกรธแค้นตัวเองในอนาคต ทำไมถึงต้องมาตั้งลูปไว้ที่นี่ด้วยเขาตั้งใจทำแบบนี้หรือเปล่า?เขาต้องการฆ่าฉันงั้นเหรอ?!หน้ากากหวังเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองหน้าอกของเฉินหยางหรงที่กำลังจะจมหายเข้าไปในผนังกระเพาะ ดาบยาวที่มีวงแหวนแสงล้อมรอบนั้น……ในขณะนี้ ความคิดบ้าๆ อย่างหนึ่งผุดขึ้นในหัวของเขาถ้าอย่างนั้น……ลองดึงดาบนั้นออกมาเลยดีไหม!?แค่ดึงดาบเล่มนั้นออกมา เขาและเพื่อนร่วมทีมของเขาก็จะมีชีวิตรอด ส่วนเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง… มันเกี่ยวอะไรกับเขาด้วย?พวกเขาหน่วยเร้นลับตรากตรำมาหลายปี เผชิญหน้ากับอันตรายมากมาย รอดตายมานับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาทำเพื่อต้าเซี่ยมามากพอแล้ว ทำไมพวกเขาถึงจะเห็นแก่ตัวไม่ได้สักครั้ง?!หน้ากากหวังลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ดวงตาแดงก่ำจ้องมองไปที่ [อี้เยวียน] แล้วค่อยๆ เดินโซเซไปทางดาบเล่มนั้น“ใช่! แบบนั้นแหละ!” เ
