ฉินหยางหรงที่เหลือเพียงศีรษะโผล่ออกมา เห็นดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ดึงดาบเล่มนี้ออกมา! พวกนายทุกคนก็จะมีชีวิตรอด!”หน้ากากหวังที่สวมเสื้อคลุมสีเทา เดินกะเผลกไปที่ด้านหน้าของเฉินหยางหรง มือขวาค่อยๆ ยกขึ้น ยื่นไปทางดาบยาวที่ปักลึกลงไปในเนื้อ……ทันใดนั้น หัวใจของเขาพลันเต้นแรง ในดวงตาสีแดงก่ำกลับมาสว่างใส!มือของเขาชะงักค้างกลางอากาศเขากำลังทำอะไรอยู่?หน้ากากหวังรีบชักแขนกลับอย่างรวดเร็ว เงยหน้ามองไปที่ความว่างเปล่าเหนือศีรษะ ในดวงตาปรากฏความหวาดกลัวเป็นเพราะจันทราสีเลือดดวงนั้นหลังจากเวลาผ่านไปนาน อิทธิพลของจันทราสีเลือดดวงนั้นที่มีต่อจิตใจของผู้คนได้มาถึงจุดที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้วเขาเพิ่งพ่ายแพ้ในการแข่งขันกับเวลา จิตใจกำลังอ่อนแอถึงขีดสุด ในตอนนี้ ถูกจันทราสีเลือดกัดกร่อนสติสัมปชัญญะ ทำให้สติของเขาหายไปอย่างรวดเร็ว……อีกนิดเดียวก็เกือบจะทำสิ่งที่ไม่อาจแก้ไขได้อยู่แล้วแล้วคนอื่นๆ เป็นอย่างไรบ้าง?หน้ากากหวังกัดลิ้นตัวเองจนเลือดออก อาศัยความเจ็บปวดเพื่อพยายามรักษาสติให้ได้มากที่สุด เขาหันกลับไปแล้วรีบออกไปจากซากศพของสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์อย่างรวดเร็วในเวลาเดียวกันที่หมู่บ้านชาวประมงบนพื้นดินที่ถูกไฟไหม้จนดำเป็นตอตะโก น้ำวนที่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว ถือเทียนหอมที่กำลังลุกไหม้อยู่ ค่อยๆ นั่งลงบนพื้นควันจากเทียนหอมค่อยๆ ลอยขึ้น กลายเป็นโซ่ที่ครึ่งจริงครึ่งเสมือน มัดภูตจันทรา จันทน์หอม
