าผ่านเรื่องร้ายๆมาตั้งหลายปี นายคิดว่าแค่ขู่แบบนี้จะทำให้พวกเรากลัวได้เหรอ?”น้ำวนมองเฉินหยางหรงอย่างดูแคลน ค่อยๆ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วใช้ข้อศอกกระทุ้งหน้ากากหวัง พลางกระซิบถามแผ่วเบา“หัวหน้า พวกเราควรทำยังไงดี? ไม่ใช่ว่าจะต้องมาตายที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?”หน้ากากหวังขมวดคิ้วแน่นเขาครุ่นคิดอย่างรอบคอบ แล้วเอ่ยปากพูด “พวกนายรออยู่ที่นี่ก่อน ระวังอย่าให้อารมณ์ของพวกนายถูกจันทราสีเลือดนั้นครอบงำ……ฉันจะย้อนเวลากลับไป ดูว่าจะย้อนกลับไปก่อนที่พวกเราจะเข้ามาในหมู่บ้านนี้ได้มั้ย เพื่อหยุดยั้งเหตุการณ์ทั้งหมดนี้”หน่วยเร้นลับต่างพากันพยักหน้าหน้ากากหวังเอื้อมมือจับด้ามดาบ [อี้เยวียน] ที่เอว ปลดปล่อยพลังขั้นอนันต์ระดับสูงสุดออกมา เขาค่อยๆหลับตาลง เร่งใช้ผนึกเทวะจนถึงขีดสุดกระแสเวลารอบตัวเขาชะลอตัวลงอย่างรวดเร็วฝุ่นละอองที่ลอยอยู่ในอากาศค่อยๆ หยุดนิ่ง ลมหายใจของหน้ากากหวังยิ่งยาวนานขึ้น เส้นผมสีขาวลอยค้างอยู่กลางอากาศ เขาดูเหมือนรูปปั้นที่ถูกแช่แข็งด้วยเวลา ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นในชั่วพริบตา ดวงตาพลันเบิกกว้างขึ้นทันที!วงแหวนสีเงินหลายวงหมุนไขว้กันในดวงตาของเขา เหมือนชิ้นส่วนนาฬิกาที่ละเอียดซับซ้อนกำลังหมุนย้อนกลับทำให้คนที่มองเพียงแวบเดียวรู้สึกตาลาย ราวกับว่ามีกฎเกณฑ์อันลึกลับบางอย่างซ่อนอยู่ในขณะเดียวกัน เขาก้าวไปข้างหน้า ร่างกายทะลุผ่านความว่างเปล่า แสงสีขาวสว่างจ้าห่อหุ้มร่างของเขาในทันทีในชั่วขณ
