ะถัดมา ทั้งตัวเขาก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอยเวลาผ่านไปทีละนิดๆ หลายสิบนาทีต่อมา เวลารอบๆ ก็เริ่มปั่นป่วนอีกครั้ง แสงสว่างวาบขึ้น เงาร่างของหน้ากากหวังเดินโซเซออกมา พร้อมกับไออย่างรุนแรง ผมสีดำที่ขมับกลายเป็นสีเงินขาวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า……เขาก้มตัวลง ถอดหน้ากากที่มีตัวอักษร ‘หวัง’ ออกจากใบหน้า เหงื่อเม็ดเป้งหยดลงมา หายใจหอบหนัก“หัวหน้า!”“หัวหน้า คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?”เมื่อเห็นภาพนี้ สมาชิกหน่วยเร้นลับก็รีบลุกขึ้น วิ่งเข้าไปหาหน้ากากหวังหน้ากากหวังเงยหน้าขึ้นมองความว่างเปล่าเหนือศีรษะ ดวงตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไม่ยอมแพ้“ไม่ได้……ฉันหนีออกจากลูปนี้ไม่ได้……”ถ้าเป็นความเร็วของกระแสเวลาปกติในโลกภายนอก การที่หน้ากากหวังจะใช้ผนึกเทวะย้อนเวลากลับไปเมื่อวานไม่ใช่เรื่องยาก แต่ที่นี่แตกต่างออกไปเวลาที่นี่ถูกบิดเบือนด้วยวงแหวนแสงที่อยู่ตรงปลาย [อี้เยวียน] มันไม่ใช่เส้นตรง แต่เป็นวงกลมที่เชื่อมต่อกัน ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ประกอบเป็นลูปนี้คือกฎแห่งเวลา ไม่ใช่แค่ผนึกเทวะธรรมดา ด้วยความเร็วในการย้อนกลับของหน้ากากหวังตอนนี้ ไม่มีทางตามทันความเร็วของลูปนี้ได้เขาก็เหมือนหนูแฮมสเตอร์ที่ถูกขังอยู่ในกรงวงกลม ไม่ว่าจะพยายามวิ่งอย่างไร ก็ไม่สามารถหลุดพ้นจากกรงนี้ได้เขาไม่สามารถย้อนกลับไปในอดีตและเปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์ที่หน่วยเร้นลับเข้ามาในหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ได้เมื่อได้ยินประโยคนี้ ส
