มาชิกหน่วยเร้นลับต่างมองหน้ากัน นภายื่นมือออกไปตบไหล่ของหน้ากากหวัง“ไม่เป็นไรหัวหน้า วิธีนี้ใช้ไม่ได้ผล บางทีอาจจะมีทางออกอื่น……ภูตจันทรา จันทน์หอม รอยดาว พวกนายสามคนอยู่กลุ่มเดียวกัน ฉันกับน้ำวน กุหลาบอยู่กลุ่มเดียวกัน แยกย้ายกันไปสำรวจรอบๆ หมู่บ้าน บางทีอาจจะมีช่องโหว่ที่พวกเราไม่เคยเห็นมาก่อนก็ได้”นภาสั่งการสมาชิกหน่วยเร้นลับอย่างใจเย็น คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าและรีบออกไปจากที่นี่อย่างรวดเร็วนภาหันกลับมามองหน้ากากหวังที่ดูเหนื่อยล้า ลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “หัวหน้า คุณพักผ่อนที่นี่ก่อนนะ ที่เหลือให้พวกเราจัดการเอง”หน้ากากหวังกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ร่างของนภาก็กลายเป็นเงาจางๆ และหายไปจากสายตาของเขา“ฮ่าฮ่าฮ่า……” เฉินหยางหรงหัวเราะเยาะ “เสียเวลาเปล่า ฉันบอกแล้วไงว่า……พวกนายไม่มีทางออกจากที่นี่ได้หรอก”หน้ากากหวังมองไปยังทิศทางที่ทุกคนจากไป เงียบไปนาน ก่อนจะก้มหน้าลง สวมหน้ากากอีกครั้ง เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ในดวงตาเปล่งประกายมุ่งมั่นเขาที่ได้เห็นเส้นเวลาของลูปนี้มานับครั้งไม่ถ้วน รู้ดีว่าสิ่งที่เฉินหยางหรงพูดนั้นไม่ผิด ถ้าลูปนี้มีช่องโหว่ พลังของจันทราสีเลือดก็คงจะรั่วไหลออกไปนานแล้ว……ในเมื่อที่นี่ไม่มีทางออกอื่น ทางรอดเดียวก็คือการย้อนเวลากลับไปไม่ว่าอย่างไร เขาก็ต้องวิ่งแข่งกับเวลาที่นี่ให้ได้ ถ้าครั้งเดียวไม่พอก็สองครั้ง ถ้าสองครั้งไม่พอก็สามครั้ง……เขาไม่มีทางเลือกอื่นเพราะเขา
