นหลัง ก้าวเดินของเขาดูโซเซเล็กน้อย แต่สีหน้ากลับสงบนิ่งอย่างยิ่ง เขาหยิบมีดสับเนื้อเปื้อนเลือดจากข้างทางขึ้นมา ภายใต้แสงจันทร์สีแดง เขาเดินอย่างมุ่งมั่นไปทางเฉาเยวียนที่ถูกมัดไว้ดวงตาของเขาเป็นสีแดงฉาน……ใต้ทะเลท่ามกลางกระแสน้ำที่ปั่นป่วน หลินชีเยี่ยยืนอยู่บนหลังปลาแองเกลอร์ ดวงตาของเขาก็แดงก่ำขึ้นเช่นกัน“พลังที่ส่งผลต่ออารมณ์รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ……นี่คือจันทราสีเลือดที่เขาพูดถึงงั้นเหรอ?” หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วแน่นเหงื่อเย็นผุดซึมที่ขมับ เขาจ้องเขม็งไปที่เฉินหยางหรงที่กำลังจะถูกกลืนหายไปในผนังกระเพาะ สีหน้าเคร่งเครียดอย่างยิ่ง“ไอ้หนู……” เฉินหยางหรงมองหลินชีเยี่ยที่กำลังทรมานพลางยิ้มเยาะ “ฉันยังยืนยันคำเดิม ถ้านายไม่อยากตายก็มาดึงดาบเล่มนี้ออกไป”หลินชีเยี่ยกำหมัดแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ ดูเหมือนจะเพิกเฉยต่อคำพูดของเฉินหยางหรงอย่างสิ้นเชิงชายชราส่ายหน้า “ทำไมนายถึงไม่เข้าใจล่ะ? ภายใต้การจับจ้องของ ‘พวกมัน’ มนุษย์ที่อ่อนแอเช่นนี้ไม่สามารถรักษาสติสัมปชัญญะไว้ได้ ไม่ว่าจะเป็นนายหรือเพื่อนของนายที่อยู่ในหมู่บ้าน สุดท้ายก็จะต้องฆ่าฟันกันเองจนตายทั้งหมด……”
