วยกลิ่นคาว โปรยปรายลงมาบนร่างของอันชิงอวี๋และเฉินโก่วเฉินโก่วล้มลงบนพื้น ร่างกายขดงอด้วยความเจ็บปวด สองมือปิดหู โขกศีรษะลงพื้นอย่างบ้าคลั่ง“อย่าพูดอีกเลย! อย่าพูดอีก……หัวฉันจะแตกอยู่แล้ว!” เขาราวกับไร้ความรู้สึกเจ็บปวด แรงโขกหน้าผากกับพื้นยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เลือดสีแดงฉานไหลลงมาตามแก้มหยดลงบนพื้น แต่เขาก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด ราวกับต้องการทุบหัวตัวเองให้แหลกละเอียด!อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่น เขาคว้าไหล่ของเฉินโก่วไว้ทันที เพื่อหยุดยั้งการทำร้ายตัวเองของอีกฝ่าย“ลุงเฉิน คุณได้ยินอะไร……”อันชิงอวี๋ยังถามไม่ทันจบ ทั้งร่างพลันแข็งค้างใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบเลือดของเฉินโก่ว ดวงตาทั้งคู่แดงก่ำราวกับเลือด เขาจ้องมองท้องฟ้ามืดมนเหนือศีรษะอย่างเหม่อลอย ดวงจันทร์สีเลือดสะท้อนอยู่ในม่านตา เปล่งประกายน่าขนลุก“ฉันได้ยินแล้ว……” เฉินโก่วพึมพำ “เสียงของ ‘พวกมัน’ ……”อันชิงอวี๋ชะงักไปชั่วขณะ รีบเร่งใช้ผนึกต้องห้าม ดวงตาของเขาเจือด้วยสีเทา เริ่มวิเคราะห์ร่างกายของเฉินโก่วอย่างรวดเร็วในความพร่ามัว เขาเห็นเส้นด้ายสีแดงเข้มเส้นหนึ่งทอดยาวออกมาจากทะเล แยกออกเป็นสองเส้น เส้นหนึ่งหลอมรวมเข้ากับสายเลือดของเฉินโก่ว กัดกินจิตใจและร่างกายของอีกฝ่ายอย่างต่อเนื่องอีกเส้นหนึ่งทะลุผ่านท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ไม่รู้ว่าทอดยาวไปถึงที่ใด“การปนเปื้อนของวิญญาณ?” อันชิงอวี๋ขมวดคิ้วแน่น ทันทีที่เห็นเส้นด้ายนั้น เขาสูดหายใ
