จเข้าลึกๆ ดวงตาสีเทาจ้องมองเส้นด้ายสีเลือดอย่างจริงจัง ราวกับต้องการวิเคราะห์การมีอยู่ของมัน แต่ในชั่วขณะถัดมา ดวงตาของเขาก็เจ็บปวดอย่างรุนแรง ราวกับมีหนามแหลมทิ่มเข้าไปในลูกตา เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้จนต้องหลับตาลงอันชิงอวี๋ครางเบาๆ มือทั้งสองกุมศีรษะไว้ ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเกไม่กี่สิบวินาทีต่อมา เขาค่อยๆ ฟื้นคืนสติ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก พลางหอบหายใจเหมือนคนหมดแรงเมื่อครู่นี้ ในขณะที่เขาพยายามวิเคราะห์เส้นด้ายสีเลือดนั้น พลังมลทินอันน่าพิศวงได้ผ่านสายตาของเขาพยายามจะยึดครองจิตใจของเขา โชคดีที่อันชิงอวี๋มีปฏิกิริยาที่ว่องไวพอ และถอนสายตากลับมาได้ทันเวลา มิเช่นนั้น เขาอาจจะเป็นเหมือนเฉินโก่วที่ถูกพลังอันน่าพิศวงนั้นทำให้เปื้อนมลทินแต่เขาไม่เข้าใจว่า ทำไมเฉินโก่วที่เป็นเพียงชาวประมงธรรมดาถึงได้มาเกี่ยวข้องกับมลทินที่น่ากลัวเช่นนี้ได้อันชิงอวี๋มองอีกฝ่ายที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นและร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด จากนั้นก็หันไปมองเส้นด้ายสีเลือดที่ทอดยาวขึ้นมาจากใต้ทะเล และอีกส่วนหนึ่งที่แยกออกมา ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าไปยังที่ไหนสักแห่ง เขาเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ม่านตาพลันหดเล็กลง!‘……ภรรยาของฉันเสียชีวิตด้วยโรคภัยไปหลายปีแล้ว ลูกชายก็ออกจากหมู่บ้านชาวประมงนี้ไปเมื่อหลายปีก่อนเพื่อออกไปผจญภัยในโลกภายนอก…’‘……เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันออกไปจับปลากับพ่อ แล้วเจอพายุ… ฉันโชคดีที่ถูกเรือประมงของชาวบ้าน
