ความหวาดกลัวและไม่อยากเชื่อ“พ่อของฉัน……พ่อของฉันกำลังเรียกฉันอยู่?”…เมืองหลวงห้องสอบสวน สำนักงานใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีเฉินลู่ที่ถูกขังอยู่คนเดียวกลางห้องสอบสวน ร่างกายพลันสั่นสะท้านขึ้นมา เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ราวกับกำลังดิ้นรน……“มาอีกแล้ว มาอีกแล้ว……” ริมฝีปากของเฉินลู่สั่นระริก เส้นเลือดที่คอปูดโปนขึ้นมา เขาพึมพำอย่างบ้าคลั่งด้วยน้ำเสียงที่เบาจนได้ยินเพียงตัวเอง “คุณปู่……ผมรู้แล้ว คุณปู่……อย่าพูดอีกเลย อย่า……บ้าชะมัด! บ้าชะมัด!! พวกคุณหุบปากได้ไหม! ความยิ่งใหญ่ของพวกคุณ เจตจำนงของพวกคุณ ผมรู้หมดแล้ว……พอแล้ว! พวกคุณอย่าพูดอีกเลย……”เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ สีหน้าบิดเบี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเบิกตาที่แดงก่ำกว้าง เงยหน้าขึ้น ใช้ศีรษะโขกกับโซ่ตรวนอย่างเจ็บปวด ส่งเสียงทุ้มออกมา!นอกห้องสอบสวน จั่วชิงและคนอื่นๆ เห็นภาพนี้แล้ว สีหน้าพลันเปลี่ยนไป!“เปิดประตู! ให้ฉันเข้าไป!”จั่วชิงเปิดประตูห้องสอบสวนและเดินตรงไปหาเฉินลู่ที่กำลังคำรามด้วยความเจ็บปวด เขาขมวดคิ้วพลางพูดว่า“เฉินลู่! คุณกำลังพูดอะไร?”“บ้าชิบ……” เฉินลู่เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงฉานจ้องมองจั่วชิง ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ “พวกเราไม่มีทางชนะ……”“อะไรนะ?”“หน่วยพิทักษ์ราตรี ต้าเซี่ย เทพต้าเซี่ย……พวกเราไม่มีทางชนะ ‘พวกมัน’ ได้!” เฉินลู่คำรามออกมา “‘พวกมัน’แข็งแกร่งเกินไป แข็งแ
