บทที่ 18
แต่จางอวิ๋นซีตัดสินใจแน่วแน่แล้ว ไม่ว่าเซียวเหยียนจะเกลี้ยกล่อมอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายก็ทำหน้าขรึม หยิบไม้เรียวออกมาขู่ หากไม่เชื่อฟังอีกก็จะตี
เซียวเหยียนแม้จะไม่กลัวเจ็บ เพราะด้วยร่างกายของเขาในตอนนี้ เว้นแต่จางอวิ๋นซีจะลงมือหนักจริงๆ มิเช่นนั้นก็แค่เหมือนโดนเกาให้คันเท่านั้น แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายจริงจังถึงเพียงนี้ ก็ทำได้เพียงยอมทำตามไปก่อน
เซียวเหยียนหยิบอาวุธขึ้นมาฝึกทีละอย่าง คิดเพียงแค่จะทำส่งๆ ไป ทั้งดาบ ทวน และกระบอง ล้วนร่ายรำอย่างไม่มีท่วงที
ตอนที่หยิบกระบี่ขึ้นมา เด็กหญิงน้อยยังอยู่ข้างๆ ทำหน้าคาดหวัง กำหมัดเล็กๆ ให้กำลังใจ “พี่เหยียน สู้ๆ!”
เซียวเหยียนรู้สึกพูดไม่ออก ตวัดกระบี่ไปสองสามทีส่งๆ ก็เป็นอันจบเรื่อง
จางอวิ๋นซีหน้าดำคล้ำ เหมือนจะมองออกถึงความคิดของเด็กคนนี้ จึงกล่าวว่า “อาวุธเหล่านี้ วันนี้ถ้าเจ้าไม่เลือกมาสักชิ้นแล้วฝึกให้ข้าพอใจ เจ้าก็ห้ามพัก และห้ามแตะต้องกระดานหมากบ้านั่นอีก!”
“ท่านอาจาง!” เซียวเหยียนร้องโอดครวญ
“ฝึกให้ข้า!” จางอวิ๋นซีกัดฟัน ไม่สนใจคำขอร้องของเซียวเหยียน
เซียวเหยียนทำได้เพียงหยิบดาบขึ้นมาร่ายรำ แต่ใจของเขาไม่ได้อยู่กับการฝึกฝน แม้จะดูเหมือนจริงจั
