ิงๆ หรือ? เขาเกลียดที่ตนเองไร้ความสามารถ เกลียดที่ไม่สามารถตอบแทนบุญคุณของแม่ทัพได้
หลังจากบังคับให้เซียวเหยียนฝึกอีกครึ่งเดือน ในที่สุดจางอวิ๋นซีก็สิ้นหวังและยอมแพ้ เขาบอกกับเซียวเหยียนว่า “ศึกที่ชายแดนวิหคอุดรเมื่อเร็วๆ นี้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่าง อีกสักพักข้าก็คงจะต้องไปแล้ว”
เซียวเหยียนมองชายผู้นี้ รู้ว่าเขาใจสลายแล้ว ช่วงเวลานี้ เขาเห็นท่าทีที่เศร้าโศกของอีกฝ่าย ในใจก็ทั้งซาบซึ้งและละอายใจ
อีกฝ่ายเคยเกลียดกระดานหมาก เกลียดที่ตนเองสอนไม่ได้เรื่อง แต่ไม่เคยเกลียดเซียวเหยียนเลย
“ท่านอาจาง ท่านว่า…คนที่ไม่สามารถฝึกยุทธ์ได้ หากเดินบนเส้นทางแห่งการฝึกกาย แล้วผนวกเข้ากับเคล็ดวิชา จะสามารถเป็นยอดฝีมือได้หรือไม่ขอรับ?”
เซียวเหยียนนั่งอยู่ในสวน มองชายที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามขึ้น
จางอวิ๋นซีวางขวดเหล้าลง คิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวอย่างมั่นใจ “ได้!”
จากนั้นเขาก็กล่าวต่อ “ข้าเคยเห็นยอดฝีมือในกองทัพ มีพลังกายแข็งแกร่งและเพลงทวนล้ำเลิศไร้เทียมทาน ก็ถือเป็นยอดฝีมือระดับสูงแล้ว”
เขาหันไปมองเซียวเหยียน แต่สายตาก็พลันหม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว “คุณชายน้อย ข้ารู้ว่าเจ้าฉลาดและทนความลำ
