หมู่บ้านชาวประมงไป๋หลี่พั่งพั่ง เฉาเยวียน และเสิ่นชิงจู่ ทั้งสามคนเดินอย่างเงียบงันบนถนนในหมู่บ้าน บรรยากาศค่อนข้างหดหู่“พั่งพั่ง” หลังจากผ่านไปสักพัก เฉาเยวียนก็เป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เขาหันไปมองไป๋หลี่พั่งพั่งที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยอย่างจริงจัง “เมื่อกี้นายทำเกินไปหน่อยนะ”ไป๋หลี่พั่งพั่งก้มหน้าเดินอยู่ด้านหลังสุด เหมือนเด็กที่ทำผิด“ผมรู้… ผมไม่อยากทะเลาะกับชิงอวี๋หรอก” ไป๋หลี่พั่งพั่งเตะก้อนหินที่อยู่ใต้เท้าออกไป พูดอย่างรู้สึกเสียใจ “แต่เมื่อกี้… ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมพอคุยกับเขาไปเรื่อยๆ อารมณ์ก็พลันพลุ่งขึ้นมา”ตุบ!ก้อนหินลอยไปชนมุมชายคาบ้าน กระดอนเบาๆ แล้วตกลงไปในกรงหมาข้างบ้าน“โฮ่งๆๆๆ!”เสียงเห่าของหมาดังขึ้นอย่างดุดันจากในกรง หมาพื้นเมืองสีเทาตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากรูเล็กๆ แล้วเห่าไล่กรรโชกพุ่งเข้าใส่ไป๋หลี่พั่งพั่งไป๋หลี่พั่งพั่งขมวดคิ้วมองมันอย่างรวดเร็ว ดวงตาวาบไปด้วยความโกรธ เขาหยิบมีดสั้นออกมาจากกระเป๋า พอยกมือขึ้นทั้งร่างก็ชะงักอยู่กับที่เขามองหมาจรจัดที่วิ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่งจากระยะไกล แล้วมองมีดสั้นในมือ สีหน้าดูเหมือนจะสับสนและดิ้นรนอยู่บ้าง……ในที่สุด เขาก็เก็บมีดสั้นไว้ ใช้ปลายนิ้วชี้ไปที่หมาจรจัด แสงวาบหนึ่งกลายเป็นเชือกสีเขียวบางเฉียบ ในชั่วพริบตาก็มัดขาหลังข้างหนึ่งของหมาจรจัดเข้ากับก้อนหินข้างๆหมาจรจัดที่ถูกเชือกพันธนาการไว้สะดุดล้มลงกับพื้น แต่ขาทั้งสี่ยังคงตะกุยพื้นอย่
