างบ้าคลั่ง เห่าหอนใส่ไป๋หลี่พั่งพั่งและคนอื่นๆ อย่างต่อเนื่องการกระทำของไป๋หลี่พั่งพั่งเมื่อครู่นี้ ล้วนอยู่ในสายตาของเสิ่นชิงจู่เขาขมวดคิ้วจ้องอีกฝ่ายอย่างจริงจัง ราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง……“ผม……” ไป๋หลี่พั่งพั่งอ้าปาก แต่ก็ไม่รู้จะพูดอะไร เขาเอามือกุมหัวตัวเอง พิงกำแพงแล้วค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง“นายไม่เป็นไรใช่ไหม?” เฉาเยวียนย่อตัวลงนั่งตรงหน้าเขา“ผมไม่รู้” ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างหงุดหงิด “ผมรู้สึกว่า……มีอะไรผิดปกติไป”“โฮ่งๆๆๆ!!”เสียงเห่าหอนของหมาจรจัดก้องสะท้อนไปทั่วถนน ดังจนแก้วหูแทบแตก เฉาเยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพูดปลอบประโลมต่อไป“สรุปแล้ว หลังจากเรื่องนี้จบลง นายต้องไปขอโทษชิงอวี๋ดีๆ นะ……”เสียงของเฉาเยวียนถูกกลบด้วยเสียงเห่าหอน ไป๋หลี่พั่งพั่งพูดอย่างสับสน “นายพูดอะไรนะ? ผมไม่ได้ยิน”เฉาเยวียนสูดหายใจลึก แล้วพูดอีกครั้ง “ฉันบอกว่าหลังจากเหตุการณ์ครั้งนี้จบลง……”“โฮ่งๆๆ!!”“เวรเอ๊ย!!”ดวงตาของเฉาเยวียนวาวโรจน์ เขาลุกพรวดขึ้นจากพื้น ดวงตาสีแดงก่ำจ้องมองหมาที่ถูกมัดไว้ มือขวาวางลงบนด้ามดาบที่เอวทันทีเขาออกแรงเล็กน้อย กำลังจะชักดาบออกมา!แกร๊ก!มือหนึ่งกดลงบนด้ามดาบอย่างรวดเร็ว กดดาบที่กำลังจะถูกชักออกมากลับเข้าไปเฉาเยวียนหันหน้าไปด้วยความโมโห พบว่าเป็นเสิ่นชิงจู่ที่อยู่ข้างๆ จึงชะงักไป“ห้ามชักดาบ” สีหน้าของเสิ่นชิงจู่ดูจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “เฉาเยวียน นายห้ามชักดาบเด็ดขา
