ด!”“ทำไมล่ะ?”เสิ่นชิงจู่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สายตาของทั้งสองคนเหลือบไปเห็นบางอย่างในระยะไกล ม่านตาหดเล็กลงเล็กน้อยพบว่าหมาจรจัดตัวนั้นที่ถูกมัดไว้กับก้อนหินด้วยเชือกสีเขียว ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ มันหยุดเห่าและเริ่มก้มหน้าลงกัดขาหลังของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดใดๆ ฟันแหลมคมฉีกกระชากเนื้อ แล้วฉีกทึ้งอย่างรุนแรง จนกระทั่งกัดขาหลังข้างที่ถูกมัดไว้ขาดออกมา!เลือดสดๆ ไหลนองลงพื้นตามตัวของมัน หมาจรจัดที่ได้อิสรภาพแล้วค่อยๆ หันหน้ามา ปากที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อของตัวเองเผยอออกเป็นรอยยิ้มน่าสยดสยอง ราวกับเป็นหมาปีศาจจากนรก มันแยกเขี้ยวใส่ทั้งสามคน“โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!”มันใช้ขาที่เหลือเพียงสามขา วิ่งโซเซเข้าหาไป๋หลี่พั่งพั่ง ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความบ้าคลั่ง“มันบ้าไปแล้วเหรอ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งเบิกตากว้างเมื่อเห็นภาพนี้แม้จะสูญเสียขาไปหนึ่งข้าง แต่ความเร็วของหมาตัวนี้ก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย มันเหมือนหมาบ้าที่สูญเสียความรู้สึกเจ็บปวด อ้าปากที่เปื้อนเลือดออก แล้วเห่าใส่ทั้งสามคนอย่างต่อเนื่องในตอนนั้นเอง เงาสีเทาตัวหนึ่งพุ่งลงมาจากท้องฟ้า โฉบลงมาหาหมาบ้าที่กำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงอย่างแม่นยำนั่นคือนกที่บาดเจ็บทั่วร่างเสิ่นชิงจู่จำนกตัวนี้ได้ เมื่อเช้านี้ พวกเขาได้เห็นการฆ่ากันเองของฝูงนกที่ประตูหมู่บ้าน และนกตัวนี้คือผู้ชนะตัวสุดท้ายดวงตาทั้งสองข้างของนกตัว
