นั้นแดงก่ำเช่นกัน มันส่งเสียงร้องแหลมแสบแก้วหู มันหุบปีก พุ่งดิ่งลงมาจากที่สูงราวกับสายฟ้าสีเทา พุ่งเข้าไปในดวงตาขวาของหมาบ้าอย่างรุนแรงเลือดสดกระเซ็นเสียงคำรามของหมาบ้าดังขึ้นอย่างน่าสยดสยอง มันสะบัดหัวเพื่อสลัดนกออกจากหัว แต่นกกลับไม่แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย มันจิกตาอีกข้างของหมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าหนึ่งหมาหนึ่งนก ต่อสู้กันราวกับปีศาจคลุ้มคลั่งชายหนุ่มทั้งสามมองด้วยความตกตะลึง“ที่นี่ มีบางสิ่งที่สามารถส่งผลต่อสติและอารมณ์ของสิ่งมีชีวิต” เสิ่นชิงจู่เห็นภาพนี้แล้วยิ่งมั่นใจในความคิดของตัวเอง เขาหันไปมองเฉาเยวียนและไป๋หลี่พั่งพั่งแล้วพูดอย่างจริงจัง “มนุษย์ก็อยู่ในขอบเขตอิทธิพลของมันด้วย”“ดังนั้น เมื่อกี้ผมก็……” ไป๋หลี่พั่งพั่งดูเหมือนจะเข้าใจบางอย่าง“อืม เมื่อกี้นายควบคุมอารมณ์ไม่ได้ น่าจะได้รับผลกระทบจากมันด้วย” เสิ่นชิงจู่พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นหันไปมองเฉาเยวียน “เฉาเยวียน นายก็ถูกผลกระทบเช่นกัน”เฉาเยวียนก้มหน้าลง มองมือขวาของตัวเองที่วางอยู่บนด้ามดาบ แล้วจมอยู่ในความเงียบในช่วงเวลาสั้นๆ เมื่อครู่นี้ เขาแทบจะชักดาบออกมาฆ่าหมาจริงๆด้วยฝีมือของพวกเขา การจัดการกับหมาบ้าข้างทางแบบนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แค่เตะมันทีเดียวก็สามารถส่งมันกระเด็นไปไกลหลายสิบเมตร……แต่เมื่อครู่นี้ เขากลับเกิดความคิดที่อยากจะฆ่าเขาอยากชักดาบออกมา ปลดปล่อยผนึกต้องห้าม เพื่อฆ่าหมาบ้าตัวนั้น“ฉัน……” เฉาเยวียนพึมพำ“ถ้าพล
