เกลอร์แล่นผ่านน้ำทะเลอันลึกล้ำในสภาพแวดล้อมที่มืดมิดและเงียบสงัดอย่างยิ่ง ในอากาศเหลือเพียงเสียงหายใจที่ค่อนข้างหนักของคนทั้งสองบรรยากาศยิ่งทวีความพิเศษมากขึ้นเจียหลานแนบหูฟังที่แผ่นหลังของหลินชีเยี่ยชั่วครู่ แล้วกะพริบตา “ชีเยี่ย หัวใจเต้นเร็วจัง”“เธอหูฝาดแล้ว”หลินชีเยี่ยหันหลังให้เธอ แก้มแดงเรื่อเล็กน้อย ยังคงแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง“อ้อ……”เจียหลานแลบลิ้นเวลาผ่านไปทีละนาที ทีละวินาที เจียหลานแนบชิดแผ่นหลังของหลินชีเยี่ยแน่นด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ เธอเปิดปากกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง หลินชีเยี่ยก็เงยหน้าขึ้นทันที มองไปยังที่ไกลๆ“เกิดอะไรขึ้น?”“ตรงนั้นมีอะไรบางอย่าง” ดวงตาของหลินชีเยี่ยวาบขึ้นด้วยแสงริบหรี่ ทันใดนั้นก็สื่อสารกับปลาแองเกลอร์ที่อยู่ใต้ร่าง พุ่งไปยังทิศทางนั้นอย่างรวดเร็ว ในความมืดมิดและขุ่นมัวของทะเลลึก แสงสีเหลืองอ่อนกระเพื่อมแผ่ออกไป เมื่อหลินชีเยี่ยและคู่หูเข้าใกล้ เงาร่างมหึมาที่ก้นทะเลลึกค่อยๆ ปรากฏขึ้นมาเจียหลานเงยหน้ามองยอดเขามหึมาที่เลือนรางในเงามืด แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “ภูเขาเหรอ? ทำไมถึงมีภูเขาใหญ่ขนาดนี้อยู่ในทะเลได้?”“ไม่ใช่ นั่นไม่ใช่ภูเขา”พลังจิตของหลินชีเยี่ยกวาดผ่านยอดเขาสีดำนั้น ดวงตาจับจ้องอย่างหนักอึ้ง “นั่นเป็นซากศพ……ซากศพของสัตว์ประหลาดขนาดมหึมา”เจียหลานชะงัก เธอเงยหน้ามองอย่างพินิจพิเคราะห์ เมื่อปลาแองเกลอร์เข้าใกล้ เธอเริ่มมองเห็นรายละเอียดของเงาร่างยั
