น ฉันออกไปจับปลาในทะเลกับพ่อ เจอพายุ เรือพลิกคว่ำ……ฉันโชคดีที่ถูกช่วยขึ้นมาโดยเรือประมงของชาวบ้านคนอื่น แต่พ่อของฉันไม่รอด”“……ขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับ” อันชิงอวี๋ไม่รู้จะปลอบใจเฉินโก่วอย่างไร สุดท้ายจึงได้แต่พูดสองคำนี้ออกมาจากนั้น เขามองเฉินโก่วอย่างสงสัยเล็กน้อย ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยังถามออกไป“ลุงเฉิน พ่อของคุณน่าจะอายุมากแล้วใช่ไหม? อายุขนาดนี้ ยังต้องออกไปจับปลาในทะเลอีกเหรอครับ?”“ไม่ใช่ ท่านไม่ได้ออกทะเลมาหลายปีแล้ว” เฉินโก่วส่ายหัว “ฉันไม่ได้บอกเธอหรอกเหรอว่าฉันมีลูกชายคนหนึ่งออกไปเผชิญโชคข้างนอกน่ะ?”“ครับ”“เมื่อสองสามวันก่อน เขาส่งจดหมายมา บอกว่าไปเป็นทหารอะไรสักอย่าง แล้วก็บอกว่าอาหารในค่ายไม่ค่อยดีพอพ่อฉันได้ยินว่าเขาไปเป็นทหาร ก็ดีใจมาก เลยอยากออกทะเลไปจับปลาตัวใหญ่ๆ ให้เขาสักสองสามตัว ส่งไปให้เขาปรับปรุงอาหาร……แต่ใครจะรู้ว่าออกไปครั้งนี้ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย”อันชิงอวี๋ จมอยู่ในความเงียบ“จริงๆ แล้ว มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไรหรอก” เฉินโก่วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ผ่านโลกมามาก “การออกทะเลจับปลา ก็เหมือนกับการเดิมพันชีวิตอยู่แล้ว ฉันเห็นชาวประมงที่มีฝีมือสูงส่งมากมายจมน้ำตายในทะเลมาแล้ว พวกเราเกิดในทะเล เติบโตในทะเล สุดท้ายจมน้ำตายในทะเล ก็ถือว่าเป็นจุดจบที่ไม่เลวเหมือนกัน……” เฉินโก่วเงียบชั่วครู่ แล้วพูดต่อว่า “แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิม”“ไม่เหมือนเดิมยังไงเหรอครับ?”“อืม
