้า “ไม่ล่ะพวกนายไปกันเถอะ”ชาวประมงคนอื่นมองหน้ากัน ดูเหมือนจะลังเลอยู่บ้าง สุดท้ายก็มีคนเอ่ยปากปลอบใจ “เฮ้อ! เหล่าโก่วเอ๋ย……ต้องมองโลกในแง่ดีบ้างนะ พวกเราทำอาชีพนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ใครจะรู้ว่าวันไหนออกทะเลไปแล้วจะกลับมาไม่ได้ แต่ไม่ว่ายังไง พวกเราก็ต้องดำเนินชีวิตต่อไป”เห็นเฉินโก่วยังคงยืนมองทะเลเหม่อลอยอยู่ตรงนั้น ชาวประมงคนอื่นๆ ก็ส่ายหน้าอย่างหมดหนทาง แล้วล่องเรือประมงออกทะเลไปด้วยกัน“ลุงเฉิน”เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังของเฉินโก่วเขาหันกลับไปมองเห็นอันชิงอวี๋ที่ไม่รู้ว่ามายืนอยู่ด้านหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ กำลังยิ้มให้เขาบางๆ“เธอเองเหรอ?” เฉินโก่วเอ่ยปากอย่างประหลาดใจ “พวกเธอไม่ได้ไปตั้งแต่เช้าแล้วหรอ?”“ก็ยังเช้าอยู่ ผมก็ไม่รีบกลับหรอก ผมโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยเห็นหมู่บ้านชาวประมงเลย ก็เลยอยากดูให้มากหน่อย” อันชิงอวี๋นั่งลงข้างเฉินโก่วที่ริมชายฝั่งอย่างเป็นธรรมชาติเฉินโกวมองอันชิงอวี๋ สำรวจดูสองสามที แล้วพยักหน้าเบาๆ “ดูจากเสื้อผ้าของเธอ ก็ดูเหมือนลูกคนมีฐานะในเมืองจริงๆ ไม่เคยเห็นการออกทะเลจับปลาก็เป็นเรื่องปกติ”“ลุงเฉิน ทุกคนออกไปจับปลาในทะเลกันหมดแล้ว ทำไมคุณไม่ไปล่ะครับ?”เฉินโก่วไม่ตอบ เขาหยิบบุหรี่ออกมาจากอกเสื้อ แล้วคาบไว้ในปาก จุดไฟสูดลึกๆ หนึ่งครั้ง ควันโขมงลอยออกมาตามลมหายใจของเขา แล้วจางหายไปในสายลมทะเล เขาจ้องมองไปที่ผิวน้ำทะเลในระยะไกล แล้วค่อยๆ เอ่ยปาก“เมื่อไม่กี่วันก่อ
