เขาอ่านเอกสารทั้งหมดจนจบ แล้วจมอยู่ในความคิดอีกครั้ง“ตลอดหลายปีมานี้ เฉินลู่เคยกลับไปเยี่ยมบ้านบ้างไหม?”“ไม่เคย เขาไม่เคยกลับไปเลย”“แปลกจริง……”“ทำไมเหรอครับ?”“ถ้าตอนที่เฉินลู่ออกจากบ้าน หมู่บ้านชาวประมงยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงผิดปกติ และในช่วงกว่า 50 ปีที่ผ่านมาเฉินลู่ก็ไม่เคยกลับไปเลย……แล้วเขารู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้านชาวประมง? เขามั่นใจได้อย่างไรว่าเมื่อหน่วยเร้นลับและหน่วยม่านราตรีเข้าไปในหมู่บ้านแล้วจะต้องตายอย่างแน่นอน?”…หมู่บ้านชาวประมงแสงอาทิตย์สาดส่องลงบนผิวน้ำทะเลเป็นประกายระยิบระยับ คลื่นสีขาวบริสุทธิ์ม้วนตัวซัดเข้าสู่ชายฝั่ง ทำให้เรือประมงที่จอดอยู่ริมฝั่งโคลงเคลงเล็กน้อยชาวประมงหลายคนเดินออกมาจากหมู่บ้าน เตรียมอุปกรณ์ออกทะเลอย่างคล่องแคล่ว พลางทักทายกันอย่างร่าเริง“เอ้อร์จู้จื่อ วันนี้นายก็ออกทะเลด้วยเหรอ?”“ใช่น่ะสิ อากาศดีขนาดนี้ไม่ออกทะเลก็น่าเสียดาย”“จริงด้วย วันนี้พวกเราพยายามออกไปให้ไกลหน่อย จะได้หาเงินก้อนใหญ่”“อะไรกัน? ช่วงนี้เงินขาดมือเหรอ?”“ก็ประมาณนั้นแหละ ภรรยาฉันกำลังจะคลอดน่ะ……”“โอ้โห! ยินดีด้วยนะ!”“เฮ้! เหล่าโก่ว วันนี้นายยังไม่ออกทะเลอีกเหรอ?” ที่ริมเรือประมงที่จอดอยู่ เฉินโก่วสวมชุดผ้าป่านหยาบ ยืนอยู่คนเดียวหน้าคลื่นทะเล ทอดมองทะเลกว้างอย่างเหม่อลอยเมื่อได้ยินเสียงเรียกของชาวประมงคนอื่น เฉินโก่วจึงได้สติกลับมา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ส่ายหน
