บใช้ที่นั่งอยู่ด้านหน้ารถม้าขับรถไปข้างหน้า กระดิ่งที่แขวนอยู่ที่ชายคาส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋งอีกครั้ง อาจารย์เฉินโบกมือเบาๆ ทิวทัศน์ ‘จินตภาพ’ ที่เต็มไปด้วยเสียงนกร้องและดอกไม้บานนอกหน้าต่างหายวับไปในพริบตาในช่วงเวลาถัดมา ผนังและเพดานทั้งหมดของรถม้าก็จางหายไปเหมือนภาพวาดหมึก ทำให้คนที่นั่งอยู่ในรถม้าสามารถมองเห็นทิวทัศน์ภายนอกได้อย่างชัดเจน“หน้าต่างบานใหญ่แบบ 360 องศาเหรอ?” โจวเต่าอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง “รถคันใหม่นี้ทันสมัยขนาดนี้เลยเหรอ?”หลวี่รุ่ยฉือจ้องเขาอย่างดุๆ โจวเต่าจึงหุบปากเงียบอีกครั้งรถม้าวิ่งไปอย่างรวดเร็ว ทิวทัศน์ชายฝั่งนอกหน้าต่างถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว คิ้วของหลวี่รุ่ยฉือขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ“แปลกจัง……มันควรจะอยู่แถวนี้นะ” หลวี่รุ่ยฉือมองไปรอบๆ แล้วถามอย่างสงสัย “หมู่บ้านชาวประมงอยู่ไหน?ทำไมไม่เห็นหมู่บ้านชาวประมงเลย?”คลื่นทะเลอันเชี่ยวกรากซัดเข้าหาชายฝั่งสีน้ำตาลเทา รอบๆ รถม้ามีแต่หาดหินกรวดที่รกร้าง แม้แต่ปูเสฉวนสักตัวก็ไม่มี ไม่ต้องพูดถึงหมู่บ้านชาวประมงที่หลินชีเยี่ยพูดถึงในโทรศัพท์เลย“จะเป็นไปได้ไหมว่าที่อยู่ผิด?” โจวเต่าถาม“เป็นไปไม่ได้ สัญญาณของสายสุดท้ายก็ระบุตำแหน่งที่นี่ ไม่น่าจะผิดพลาด”ในขณะนั้นเอง อาจารย์เฉินที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ ราวกับรับรู้บางอย่างเขาลืมตาขึ้นและพูดขึ้นทันที “หยุดรถ”เด็กรับใช้รั้งบังเหียนแน่น รถม้าหยุดลงอย่างรวดเร็วอาจารย์เฉินร่างกาย
