ชำเล็กๆ อยู่ ปกติลุงไปซื้อบุหรี่ที่นั่น มีอะไรหรือเปล่า?”“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าถ้ามีร้านขายของชำ ก็อาจจะแวะไปซื้อเครื่องดื่มด้วย……ลุงเฉิน ที่บ้านคุณมีเงินย่อยให้ผมแลกได้ไหมครับ?”“มีสิ เดี๋ยวก่อนนะ”เฉินโก่วลุกขึ้นยืน หันหลังเข้าไปในห้อง ค้นหาสักครู่ แล้วหยิบธนบัตรยับๆ ออกมาสองสามใบ เดินออกมาส่งให้อันชิงอวี๋“เธออยากจะแลกเปลี่ยนยังไงล่ะ?”สายตาของอันชิงอวี๋ตกลงบนธนบัตรเหล่านั้น ดวงตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย แต่ก็กลับมาสงบอย่างรวดเร็ว เขาลูบกระเป๋ากางเกงไปพลางเกาหัวอย่างเขินอายไปพลาง “ขอโทษนะครับลุงเฉิน ผมเพิ่งลองคลำกระเป๋าดูพบว่าผมมีเงินย่อยติดตัวอยู่ รบกวนคุณจริงๆ……”เฉินโก่วชะงักไปครู่หนึ่ง “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร”“ลุงเฉิน งั้นผมขอตัวไปนอนก่อนนะครับ คุณก็พักผ่อนเร็วๆ หน่อยนะครับ”“อืม ได้”อันชิงอวี๋เดินกลับเข้าห้อง ล็อกประตูด้านหลัง รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าค่อยๆ จางหายไป สีหน้าของเขาดูจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“ชิงอวี๋ นายพบอะไรหรือเปล่า?” เจียงเอ่อร์เห็นอันชิงอวี๋แสดงอาการแบบนี้ จึงถามด้วยความกังวล“ฉันมีความคิดบางอย่าง แต่ต้องพิสูจน์ก่อน” อันชิงอวี๋เดินไปที่หน้าต่างของห้อง ค่อยๆ เปิดหน้าต่างออก หันกลับมาพูดกับเจียงเอ่อร์และเจียหลานว่า “พวกเธออยู่ที่นี่นะ ฉันจะออกไปสักครู่……จำไว้ อย่าประมาท ต้องตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา ที่นี่ไม่ได้ธรรมดาอย่างที่เห็นจากภายนอกแน่นอน”“ได้”ร่างของอันชิง
