อวี๋พลิ้วไหว เขากระโดดออกทางหน้าต่างทันที ร่างของเขาหายไปในความมืดยามราตรีท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นไป๋หลี่พั่งพั่ง เสิ่นชิงจู่ และเฉาเยวียน ทั้งสามคนที่นั่งอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้านเห็นเจียหลานและเจียงเอ่อร์เดินมาแต่ไกล พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะหาวออกมา“พวกนายมาเช้าจังเลยนะ?” เจียหลานเห็นดังนั้นจึงเอ่ยปากด้วยความประหลาดใจมุมปากของไป๋หลี่พั่งพั่งกระตุกเล็กน้อย “อย่าพูดถึงมันเลย พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้ทั้งคืน……”สายตาของเจียงเอ่อร์กวาดมองทั้งสามคนที่ดูหดหู่ เธอจึงเอ่ยขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ [พวกพี่… คงไม่ใช่ว่าไม่มีบ้านไหนให้พักเลยใช่ไหม?]ทั้งสามคนเบือนหน้าไปทางอื่นพร้อมกันอย่างเงียบๆ ราวกับไม่ได้ยินคำถามของ เจียงเอ่อร์ในขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่นั้น ร่างหนึ่งก็ก้าวออกมาจากความว่างเปล่า หลินชีเยี่ย ยืนอยู่ตรงหน้าทุกคนพร้อมกับมือที่กำด้าม [จั่นไป๋] เขากวาดตามองรอบๆ แล้วถามด้วยความสงสัย“ชิงอวี๋ล่ะ?”[เขาออกไปคนเดียวตั้งแต่เมื่อคืน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย] เจียงเอ่อร์เม้มปาก ดวงตาฉายแววกังวล‘ออกไปคนเดียวเหรอ?’ หลินชีเยี่ยขมวดคิ้วอันชิงอวี๋ไม่ใช่คนที่จะออกไปเดินเล่นเพราะไม่มีอะไรทำ เขาเป็นคนที่รอบคอบมาก เมื่อเขาทิ้งเจียหลานและเจียงเอ่อร์ไว้และออกไปคนเดียว แปลว่าเขาน่าจะพบเบาะแสสำคัญบางอย่าง……“ไม่ต้องกังวลไป อันชิงอวี๋เป็นรองหัวหน้าหน่วยม่านราตรีของพวกเรา จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ? คงจะกลับมาในไม่ช้านี้
