ิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูเจ็บปวดบ้าง……แต่ก็เพียงแค่นั้น“พูดมา! หน่วยเร้นลับอยู่ที่ไหน! คุณต้องการทำอะไรกันแน่?!” ถานเม่าซวินตะโกนถามภายใต้การทรมานอย่างรุนแรง ใบหน้าเหี่ยวย่นของเหล่าเฉินสั่นเทาเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาแล้วเขาก็พูดอย่างไม่รีบร้อนว่า“ไม่เลว เมื่อเทียบกับสมัยก่อน นายก้าวหน้าไปมากทีเดียว……สมกับเป็นลูกศิษย์ที่ฉันสอนมา”รูม่านตาของถานเม่าซวินหดเล็กลงอย่างฉับพลันหน้าอกของเขาสะท้อนขึ้นลงอย่างรุนแรง ดวงตาฉายแววดุร้าย แสงสลัวรอบตัวยังคงไหลเข้าสู่ร่างของเหล่าเฉินอย่างไม่ขาดสายส่วนเหล่าเฉินยังคงยิ้มท่ามกลางแสงสลัว ดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม แต่ไม่มีท่าทีจะพูดอะไรเพิ่มเติมแม้แต่น้อย“พอแล้ว!”เสียงของจั่วชิงดังมาจากนอกห้องสอบสวน แสงสลัวรอบตัวถานเม่าซวินชะงักกึก แล้วถอยกลับเข้าร่างของเขาราวกับคลื่นน้ำ เขาถอยหลังไปสองก้าว แล้วหลบไปอยู่ด้านข้าง จากนั้นก็ค้อมตัวให้จั่วชิงอย่างนอบน้อม“ผู้บัญชาการจั่ว……”จั่วชิงเดินเข้ามาจากนอกประตู ขมวดคิ้วมองชายชราผมสีเงินที่ยิ้มจนตาหยี กำมือแน่นอย่างควบคุมไม่ได้“ทำไมไม่ทำต่อล่ะ?” เหล่าเฉินเอ่ยปากอย่างเนิบช้า “ถ้าคนนี้สอบสวนไม่ได้ผล จะเปลี่ยนคนใหม่ไหมล่ะ?”
