เหล่าเฉา กับพี่คนเท่จะไปพักที่อีกบ้านหนึ่ง” ไป๋หลี่พั่งพั่งอาสาด้วยความสมัครใจ“ได้ แต่อย่าลืมว่าห้ามให้เฉาเยวียนเคาะประตู เขาหน้าตาไม่เหมือนคนดี จะทำให้ชาวบ้านตกใจได้”เฉาเยวียน “……”“คืนนี้พวกเราแยกย้ายกันไปเก็บข้อมูล พรุ่งนี้เช้ากลับมารวมตัวกันที่นี่ ถ้าระหว่างนั้นเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นไม่ต้องสนใจอะไรมาก ให้ทำเสียงดังออกมาเลย ยิ่งดังยิ่งดี คนอื่นๆ จะรีบมาช่วยทันที” หลินชีเยี่ยพูดกับทุกคนอย่างจริงจัง“รับทราบ!”……ดึกสงัดก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!!“ใครน่ะ?” เสียงหนึ่งดังมาจากภายในบ้านเก่าๆประตูบ้านเปิดออก ชาวประมงวัยสี่สิบกว่าปียืนอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางระแวดระวัง เมื่อเห็นชายหญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ชะงักไปเล็กน้อยทั้งสองคนนี้เป็นคนแปลกหน้า ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้ม ผมดำยาวถูกมัดด้วยเชือกสีแดงห้อยลงมาถึงเอว ดวงตาของเธอเปล่งประกายราวกับดวงดาว ส่วนผู้ชายมีรูปร่างหน้าตาสุภาพเรียบร้อย สวมแว่นตากรอบดำ ยิ้มอย่างเขินอายและมีไมตรีเมื่อเห็นใบหน้าที่ดูไร้พิษภัยของทั้งสองคนนี้ ความระแวดระวังในดวงตาของชาวประมงก็ผ่อนคลายลงบ้าง“พวกเธอเป็นใคร? มาจากไหน?”“ขอโทษนะครับ รบกวนด้วย” อันชิงอวี๋โค้งตัวเล็กน้อย พูดด้วยสีหน้าขออภัย“พวกเรามาเที่ยวแถวนี้ แต่พลัดหลงกับกรุ๊ปทัวร์โดยไม่ตั้งใจ แล้วก็หลงทาง เดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงหมู่บ้านนี้……ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว พวกเราก็ไม่รู้จักทางเลยอยากหาที่พักก่อน ไม่ทราบว่า
