จะสะดวกไหมครับ?”ชาวประมงมองเขาอย่างสงสัย แล้วหันไปมองเจียหลานที่อยู่ข้างๆ“ลุงคะ ข้างนอกมืดมากเลย แถมยังหนาวด้วย ขอยืมห้องว่างให้พวกเรานอนหน่อยได้ไหมคะ? ถ้าไม่ได้จริงๆพวกเรานอนพื้นก็ได้ค่ะ……” เจียหลานพูดด้วยน้ำเสียงน่าสงสารเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ความระแวดระวังในใจของชาวประมงก็จางหายไปอีก เขามองสำรวจคนหนุ่มสาวทั้งสองอย่างละเอียด ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ไม่เหมือนคนไม่ดี หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า“ได้ บ้านเรายังมีห้องว่างอยู่หนึ่งห้อง พวกเธอนอนคืนเดียว พรุ่งนี้เช้าก็ไป เข้าใจไหม?”“ขอบคุณค่ะ”“ขอบคุณครับลุง”ชาวประมงถอยหลังก้าวหนึ่งเข้าไปในบ้าน อันชิงอวี๋กับเจียหลานสบตากัน มุมปากทั้งคู่ปรากฏรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวเข้าไปในบ้านบ้านของชาวประมงเรียบง่ายมาก ในห้องรับแขกมีเพียงโต๊ะสี่เหลี่ยมตัวหนึ่งและม้านั่งไม้ไม่กี่ตัว บนผนังทั้งสี่ด้านแขวนเครื่องมือจับปลาเต็มไปหมด พอก้าวเข้ามาก็ได้กลิ่นคาวทะเลอ่อนๆ โชยมาปะทะใบหน้าทันทีชาวประมงชี้มือไปที่ห้องว่างแล้วพูดว่า “ห้องนั้นแหละ เมื่อก่อนเป็นห้องของลูกชายลุงเอง ตอนนี้ไม่มีคนอยู่มานานแล้ว พวกเธอเอาไว้พักชั่วคราวก็แล้วกันนะ”เจียหลานตอบรับเบาๆ แล้วก้าวเข้าไปในห้องส่วนอันชิงอวี๋หันกลับมายิ้มและคุยกับชาวประมงต่อ“ขออนุญาตถามหน่อยได้ไหมครับ นามสกุลของคุณลุงคืออะไรเหรอครับ?”“ลุงแซ่เฉิน ชื่อโก่ว คนในหมู่บ้านเรียกลุงว่าเหล่าโก่ว” ชาวประมงหยิบม้านั่งมานั่งลงอย่
