หญิงสาวคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบแผ่นพับที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา ใช้ปากกาวงกลมลงบนจุดหนึ่ง“ที่นี่ค่ะ”หลินชีเยี่ยกวาดตามองคำอธิบายของสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้ แล้วพูดอย่างครุ่นคิด “แนวชายฝั่งทะเลซีหยางงั้นเหรอ?”“ใช่ค่ะ พวกเราไปที่นั่นตอนบ่ายของวันที่สอง หลังจากที่พวกเขาลงรถไปเที่ยว ก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย พอถึงเวลาที่นัดกันไว้ ดิฉันกับคนขับรถก็รออยู่บนรถอีกหนึ่งชั่วโมง เพราะคิดว่าสถานที่ท่องเที่ยวแห่งนี้อยู่ห่างไกลมาก ถ้าพวกเขาไม่นั่งรถบัสกลับ ก็คงยากที่จะกลับเข้าตัวเมือง แต่รอจนฟ้ามืดแล้วพวกเขาก็ยังไม่กลับมา……”พูดถึงตรงนี้ ดวงตาของหญิงสาวก็ฉายแววหวาดกลัว “พวกเขา… ไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่ไหมคะ? พวกคุณเป็นตำรวจเหรอ?”หลินชีเยี่ยโกหก “เปล่าครับ พวกเขากลับไปอย่างปลอดภัยแล้ว เพราะพวกเราเป็นเพื่อนกัน ผมก็แค่ถามเล่นๆว่าพวกเขาไปเที่ยวที่ไหนมาบ้าง”“ผมมีคำถามสักหน่อย”ในตอนนั้นเอง อันชิงอวี๋ที่เงียบมาตลอดก็โพล่งถามขึ้น “คุณน่าจะเป็นไกด์นำเที่ยวของบริษัททัวร์นี้ใช่ไหม? ตามที่คุณเล่ามา ตอนที่พวกเขาลงรถที่แนวชายฝั่งทะเลซีหยาง คุณอยู่บนรถใช่ไหม? ทำไมคุณซึ่งเป็นไกด์ถึงไม่ได้ไปกับพวกเขาด้วยล่ะ?”“นั่นก็เป็นสิ่งที่พวกเขาขอ พวกเขาบอกว่าไม่จำเป็นต้องให้ดิฉันตามไปด้วย……”“ทุกจุดท่องเที่ยวไม่ให้คุณตามไปด้วยเหรอ หรือว่าแค่จุดนี้เท่านั้น” อันชิงอวี๋หรี่ตาลงเล็กน้อย ถามคำถามที่สำคัญที่สุด“ส่วนใหญ่ดิฉันตามไปได้ทุกที่
