ากรถ พร้อมกับจุดบุหรี่สูบ ควันบุหรี่กระจายตัวอย่างรวดเร็วตามสายลมทะเล โดยไม่ทิ้งกลิ่นแปลกปลอมใดๆ ไว้เลย “ต่อไปเราจะไปไหนกัน?”อันชิงอวี๋ครุ่นคิดพลางพูดว่า “จุดหมายภารกิจของหน่วยเร้นลับน่าจะไม่ได้อยู่ในบริเวณสถานที่ท่องเที่ยวนี้ แต่น่าจะอยู่ที่ไหนสักแห่งรอบๆ นี้ สถานที่ท่องเที่ยวนี้มีคนเยอะเกินไป ถ้าหน่วยเร้นลับเคยปรากฏตัวที่นี่และทำอะไรบางอย่างจะต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่นอน”หลินชีเยี่ยหันมองไกลออกไป ที่ปลายแนวชายฝั่งซึ่งค่อยๆ ถูกเงาของตะวันตกดินบดบังและจมหายไปในความมืด“พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่นานนัก หลังจากเดินเที่ยวรอบนี้แล้ว ก็ตรงไปทางนั้นเลย”“ไปกันเถอะ พวกเราไปดูกัน”พวกเขาเดินตามเส้นทางของหน่วยเร้นลับในวันนั้นไปเรื่อยๆ ค่อยๆ ห่างไกลจากฝูงชนที่พลุกพล่าน ทุกอย่างรอบข้างค่อยๆ เงียบลง บนชายฝั่งสีน้ำตาลที่ถูกแสงและเงาแบ่งแยก เหลือเพียงเสียงคลื่นซัดสาดเท่านั้นพวกเขาเดินมาประมาณหนึ่งชั่วโมง ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว ที่สุดปลายสายตาปรากฏแสงริบหรี่เป็นสายหลินชีเยี่ยหยุดฝีเท้ากะทันหันเจียหลานจึงถามอย่างสงสัย “มีอะไรเหรอ?”“แปลกมาก……” หลินชีเยี่ยเสยหมวกขึ้น ดวงตาสีแดงเพลิงที่หว่างคิ้วเปล่งประกายวาบ เขาขมวดคิ้วแน่น“ทำไมเนตรพยากรณ์ถึงใช้ไม่ได้? เป็นไปได้ยังไง?”คนที่อยู่ด้านหลังเขาต่างตกตะลึง‘เฮยถง เกิดอะไรขึ้น?’ หลินชีเยี่ยถามในใจ‘ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ท่านผู้อำนวยการ’ เสียงของเฮยถงดังมาจากดวงตาสีแดงนั้น
