จั่วชิงดวงตาลุกโชนด้วยความโกรธ เขาชักดาบในมือออกมาอย่างรวดเร็ว ปลายดาบชี้ไปที่หว่างคิ้วของเหล่าเฉินแสงดาบสีขาวซีดสะท้อนบนใบหน้าของอีกฝ่าย“ไม่ว่าคุณกำลังปิดบังอะไรอยู่หรือคิดจะทำอะไร ผมรู้แค่ว่าการกระทำของคุณเกือบทำให้ทหารใหม่กว่าหกร้อยนายต้องตาย และยังทำให้หน่วยรบพิเศษชั้นยอดของต้าเซี่ยตกอยู่ในอันตราย…การกระทำของคุณละเมิดกฎของหน่วยพิทักษ์ราตรีอย่างสิ้นเชิง คุณคือคนทรยศของต้าเซี่ย! อย่างที่คุณพูดไว้ ผมไม่ใช่เยี่ยฟ่าน ผมจะไม่ลังเลเหมือนเขา……แม้ว่าคุณจะเป็นอาจารย์ของพวกเรา ผมก็จะไม่ลังเลที่จะลงโทษคุณ ก่อนหน้านั้น ผมหวังว่าคุณจะบอกผมด้วยความสมัครใจ ว่าหน่วยเร้นลับอยู่ที่ไหนกันแน่?!”เหล่าเฉินถือถ้วยชาไว้ มองดูคมดาบตรงหน้าอย่างสงบ แล้วตอบเบาๆ “ฉันบอกแล้วว่า ถ้านายคิดว่าจะสามารถล้วงข้อมูลอะไรจากปากฉันได้ ก็เชิญตามสบาย”เพล้ง!!แสงดาบสีเขียวพุ่งออกมาจากดาบตรงในมือของจั่วชิง ในชั่วพริบตาก็ทำให้ถ้วยชาในมือของเหล่าเฉินแตกละเอียด น้ำชาร้อนผสมกับใบชาไหลลงมา ทำให้หลังมือของเหล่าเฉินเป็นรอยแดงแม้จะอยู่ภายใต้คลื่นแสงดาบอันรุนแรง เหล่าเฉินก็ยังคงไม่แสดงอารมณ์ใดๆจั่วชิงจ้องเหล่าเฉินอย่างเอาเป็นเอาตาย หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็สูดหายใจลึกแล้วเก็บดาบตรงกลับเข้าฝัก“ให้หน่วยสอบสวนเตรียมตัวหน่อย ผมจะพาคนกลับไปเดี๋ยวนี้” จั่วชิงหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา สั่งการกับคนปลายสายไป
