สองสามประโยค แล้วก็วางสายเขาหันไปมองเหล่าเฉินที่ยังคงนั่งเงียบอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย”หน่วยพิทักษ์ราตรีเฉินลู่ผมขอใช้อำนาจในนามต้าเซี่ยหน่วยพิทักษ์ราตรี ผู้บัญชาการใหญ่ จับกุมคุณเพื่อสอบสวน……ตามผมมาเถอะ”เฉินลู่ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ ไม่ได้ต่อต้านหรือหนี เขาเดินตามจั่วชิงไปอย่างเงียบๆ มุ่งหน้าไปยังเครื่องบินที่อยู่ไกลออกไป……อำเภอหนิงชางเครื่องบินโดยสารลำหนึ่งค่อยๆ ลงจอด หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ เดินออกมาจากสนามบิน ยืนอยู่ที่ทางออก มองไปรอบๆ“พวกเรากำลังรออะไรอยู่เหรอ?” เฉาเยวียนถามอย่างสงสัย“รอรถ”“รถเหรอ?” เฉาเยวียนลังเลครู่หนึ่ง แล้วหันไปถามไป๋หลี่พั่งพั่ง “นายจองรถลินคอล์นอีกแล้วเหรอ?”“……ไม่ได้จองนะ?” ไป๋หลี่พั่งพั่งตอบอย่างไร้เดียงสา[ไม่ใช่บอกว่าพวกเราต้องเข้าถึงมุมมองของหน่วยเร้นลับอย่างสมบูรณ์หรอกเหรอ?] เสียงของเจียงเอ่อร์ดังออกมาจากลำโพงที่เอวของอันชิงอวี๋ [รถที่พวกเราจะนั่งต่อไปก็ควรจะเป็นรถที่หน่วยเร้นลับนั่งในวันนั้นใช่ไหม?]“ถูกต้อง”ดวงตาสีแดงบนหน้าผากของหลินชีเยี่ยเปล่งแสงสลัวๆ หลังจากผ่านไปสักพัก เขาก็ค่อยๆ ดึงปีกหมวกลงมาบังตาไว้“รถมาแล้ว”อีกด้านหนึ่งของทางออก รถบัสคันใหญ่ค่อยๆ แล่นเข้ามา บนตัวรถติดโปสเตอร์โฆษณาการท่องเที่ยวสีสันสดใสค่อยๆ จอดลงที่หน้าทางออกผู้หญิงคนหนึ่งถือโทรโข่งเดินลงมาจากรถบัส ในมือยังมีใบปลิวอีกปึกหนึ่ง เธอมองไปรอบๆ แล้วตะโกนผ่านโทรโข่งว่า“ทัวร
