ดผู้บริหารรุ่นเก่าที่ล้าสมัยและเน่าเฟะพวกนั้นออกไปทีละคน แล้วเปลี่ยนเป็นคนรุ่นใหม่ที่คุณเลือกมาเอง แม้แต่ฉันซึ่งเป็นอาจารย์นายก็ย้ายไปอยู่ฝ่ายบริหารแถวสอง ทำให้ฉันไม่มีสิทธิ์มีเสียงในที่ประชุมผู้บริหารระดับสูง อีกต่อไปนายเด็ดขาดพอ มีความกล้าพอ ทั้งเล่ห์เหลี่ยมและวิสัยทัศน์ก็ไม่แพ้เยี่ยฟ่านเลย แม้ว่าพวกนายทั้งสองคนจะเป็นทหารที่ฉันฝึกมาเมื่อก่อน แต่ฉันคิดมาตลอดว่าคุณเหมาะสมที่จะนำหน่วยพิทักษ์ราตรีมากกว่าเยี่ยฟ่าน”จั่วชิงตอบอย่างเฉยเมย “ทั้งหมดเป็นเพราะได้อาจารย์ดี”อาจารย์เฉินยิ้มพลางถือถ้วยชา ราวกับนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า “เอ่อ แล้วโม่อวี้ล่ะ? ตายแล้วเหรอ?”“ตายแล้ว เขาวิ่งเข้าหาดาบของผมเอง”อาจารย์เฉินถอนหายใจอย่างนึกเสียดาย “หลานชายคนนี้ของฉัน แม้จะไม่ฉลาดเท่านายกับเยี่ยฟ่าน แต่ก็มีพรสวรรค์ไม่เลว ถ้าฝึกฝนดีๆ ก็น่าจะเป็นผู้สืบทอดที่ดีได้……”“แต่คุณก็ยังผลักเขาลงเหวด้วยมือของคุณเอง” ดวงตาของจั่วชิงเย็นชาขึ้นมา“ตอนนั้นที่ผมพาเฉินโม่อวี้ไปด้วย ไม่ใช่แค่เพราะเขาเป็นหลานชายของคุณ แต่เพราะผมเห็นจุดเด่นในตัวเขาจริงๆผมเคยคาดหวังกับเขามาก……แต่ทำไมคุณถึงต้องทำลายเขาด้วยมือของคุณเอง?แผนการทั้งหมดที่คุณวางไว้ ผมเข้าใจแล้ว แต่คุณ……ผมยังไม่เข้าใจคุณเคยเป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีที่มีผลงานโดดเด่นได้รับเหรียญเหรียญห้วงอวกาศ ส่วนบุคคลสองครั้ง เหรียญจักรวาลส่วนบุคคลหกครั้งในยุคนั้น คุณคือวีรบุรุษในใจทุกคน
