ผม เยี่ยฟ่าน เส้าผิงเกอ……ทั้งหมดล้วนเป็นลูกศิษย์ของคุณถ้าไม่ใช่เพราะมีอัจฉริยะอย่างหวังชิงปรากฏตัวขึ้นมาในตอนนั้น คุณก็คงเป็นผู้บัญชาการใหญ่หน่วยพิทักษ์ราตรีคนที่สี่แล้วผมไม่เข้าใจ ทำไมคนอย่างคุณถึงต้องทำเรื่องแบบนี้? คุณอยากเห็นต้าเซี่ยถูกทำลายด้วยตาตัวเองเหรอครับ? นี่คือสิ่งที่คุณต้องการเหรอ?!” จั่วชิงยิ่งพูดยิ่งโกรธมากขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องชายชราที่นั่งอย่างสงบตรงหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงถึงกับสั่นเครือเหล่าเฉินจิบชาแล้วยิ้มบางๆ“นายเข้าใจผิดแล้วจั่วชิง ที่ฉันทำแบบนี้ ไม่ใช่เพื่อทำลายต้าเซี่ย… แต่เพื่อช่วยต่างหาก”“ช่วย?” จั่วชิงหรี่ตาลง “เหล่าเฉิน ถ้าตอนนี้คุณจะบอกผมว่าสังคมนี้ไม่ยุติธรรมเกินไป สกปรกเกินไป ระเบียบควรถูกเขียนใหม่ หรือมนุษย์ไม่สมควรมีชีวิตอยู่ในโลกนี้อะไรทำนองนี้ ผมจะทนไม่ไหวชักดาบฆ่าคุณจริงๆ”“ไม่ ไม่ใช่การช่วยในระดับจิตใจแบบนั้น แต่เป็นการช่วยจริงๆ……” เหล่าเฉินยื่นมือชี้ไปที่ความว่างเปล่าเบื้องหลังจั่วชิง “เพื่อช่วยคนนับล้านๆ ที่อยู่เบื้องหลังพวกเรา”จั่วชิงขมวดคิ้วมุ่น “การร่วมมือกับเทพชั่วร้ายเพื่อกำจัดกำลังใหม่ของหน่วยพิทักษ์ราตรี ลดทอนกำลังของหน่วยพิทักษ์ราตรี ถ่วงเวลาการก่อตัวของสงคราม บีบให้เทพแห่งต้าเซี่ยต้องออกมือก่อนกำหนด วางแผนลอบสังหารหน่วยเร้นลับ… คุณเรียกสิ่งนี้ว่าการช่วยเหลืองั้นเหรอ?!คุณรู้ไหมว่าถ้าต้าเซี่ยพ่ายแพ้ในสงครามเทพครั้งนี้ ทั้งต้าเซี่ยและ
